dinsdag 30 september 2014

Edelhertenbronst 2014







De maand september is de maand van de Edelhertenbronst in NP Hoge Veluwe. Begin september is er nog weinig bronst maar is de hei nog prachtig paars. De herten laten zich maar even zien maar het leverde al een paar mooie momenten op. Verder in september wordt de hei steeds lelijker maar gaat de bronst steeds meer op gang komen. Het burlen van de mannetjes horen we nu al 'smiddags bij aankomst. Hier een impressie van een maandje Edelhertenbronst.
Daar komen de hindes aangerend.
Het plaatshert zou later volgen om de dames
op te jagen.
De hei is hier nog prachtig paars. 

 De heerser van het eerste veld met een nieuwsgierige hinde achter zich aan.

 Een stoere hertenman met op de voorgrond de mooie paarse hei. Het hert had lekker in de modderpoel gelegen.


 En hier is de baas van het tweede veld, of is het toch hetzelfde hert?

 Meneer kijkt met een vragende blik naar een van de hindes, zij blijkt echter geen interesse te hebben in deze modderige heer.

 Meneer loopt even een eindje weg, een nieuwe strategy bedenkend om indruk te maken op de dames....

 Parmantig loopt hij weer terug, kop fier rechtop, neus omhoog: Dames, hier ben ik.


 P
Een heel warme, zonnige septemberdag, de hei is inmiddels uitgebloeid, maar de bronst is nu in volle gang. Tja, als de hei mooi is, dan is de bronst nog niet echt begonnen, maar hoe lelijker de hei, hoe mooier de bronst.

 Weer op het eerste veld, de baas heeft nog steeds geen vrouwtje gevonden en is nog viezer dan de vorige keer.

 Er is keus genoeg


 Zeg meisje, wat vind je van mijn gewei?

 En nu de bronst in volle gang is, wordt er ook flink geburld. Even laten horen wie de baas is.

En als de indringer niet wil luisteren, dan wordt het wel uitgevochten. dit ging er niet zo heel hard aan toe, het was vooral flink heen en weer duwen, waarbij het linkerhert even later afdroop en in de modderpoel ging liggen, terwijl het andere hert burlend achter de dames aan ging. 

De hinde kijkt van een afstandje toe

 En het kleintje had dorst, dus ook dat kregen we te zien op de Wildbaan.

 Aan het einde van de avond
gingen we nog even naar een
andere plek waar de herten te zien
zijn. 


De maand september is de maand van de edelhertenbronst op de Hoge Veluwe. Na mijn 3 eerdere bezoekjes had ik voor mijn gevoel dé bronstfoto nog niet gemaakt, dus ik hoopte op donderdag 25 september nog een mooie serie te kunnen maken. Samen met Conny kwam ik aan het begin van de middag aan in het park. Eerst gingen we nog wat op pad voor paddenstoeltjes en ander macro werk, dat komt in een andere blog, deze blog staat in het teken van de edelherten.
Al rond half 4 zagen we dit
hert staan, hij liep even de hei
op en verdween toen weer
naar achteren. 
Dat was een mooi begin. We hadden de auto bij het tweede veld gezet en zijn toen wat gaan lopen tussen veld 1 en veld 2 om niets van het spektakel te missen.

Er werd weer veelvuldig geburld.

En het plaatshert liet zich goed zien, nu helemaal schoon, waarschijnlijk hebben ze na de regenbui van afgelopen weekend geen modderbad meer genomen.

 De baas van het tweede veld, loopt hier heel stoer met zijn kop omhoog, maar de hindes hebben totaal geen interesse.

Een hele groep hindes en 1 roodborst tapuit, het is even zoeken naar het vogeltje, ik zag het ook pas toen ik mijn foto op de computer bekeek.

Deze hinde wist niet hoe snel ze ervandoor moest gaan toen ze dat grote hijgende hert achter zich aan kreeg.

 Het plaatshert van veld 1 heeft genoeg hindes om zich heen, maar hij lijkt niet te kunnen kiezen en kijkt wat hulpeloos achterom naar alle fotografen.

Buuuurrrrllll. Wat is dit toch prachtig om te zien en om te horen, echt zo'n oergeluid.

 Parmantig loopje, dit hert liet zien dat hij de baas was op het eerste veld. Er was trouwens, in tegenstelling tot een week eerder, geen concurrent in de buurt.


Even hoopte ik dat het hert wat meer naar het open deel van het veld zou lopen, maar helaas, hij liep eerst heel snel door, tot achter een boompje, en daarna kwam ie niet meer op dit open stukje.

 De twee hindes stonden rustig te grazen, totdat meneer aan kwam lopen, ze stoven weg, allebei een andere kant op.....

 Tja, daar sta je dan weer in je eentje.


Even wat minder ingezoomd, de hei ziet er hier nog best aardig uit. Het hert probeert een geurtje van een bronstige hinde op te vangen maar tevergeefs.

Soms kwam het plaatshert
van veld 2 behoorlijk dichtbij,
de hindes gingen er allemaal
vandoor...... 
Het was weer mooi om mee te maken, wat fotografie betreft leg ik de lat steeds hoger en moet ik zeggen dat ook deze avond dé foto er niet bij zat. Ik heb in ieder geval wel genoten van de gezellige uitstapjes deze maand en..... volgend jaar gaan we gewoon nog een keer :-)

woensdag 24 september 2014

vogels op de Zuidpier van IJmuiden

Ik had dit plan al een tijdje in mijn hoofd zitten, een dagje vogels kijken in IJmuiden. De Zuidpier is namelijk een ware vogelboulevard waar je op de 2 km lange pier veel vogelsoorten tegenkomt en ook op het naastgelegen strand is het vaak een vogelfeestje. Maar zo'n trip naar de Zuidpier daar zitten wat voorwaarden aan: weinig wind, helder weer (licht, omdat de vogels soms ver zitten) en laag water (omdat bij laag water de vogels tussen de stenen allerlei schelpdiertjes los weten te peuteren, bij hoog water zie je op de meeuwen na nauwelijks vogels).
Op een grijze maandag kwam ik met de bus in IJmuiden aan, wat ziet het er troosteloos uit als je de verkeerde kant op kijkt, de busrit was een sightseeing IJmuiden en daar werd ik toch niet blij van. Deze foto illistreert het een beetje, de meeuw op de pier en op de achtergrond de IJmuiden skyline.
Omdat er zon was beloofd ging ik toch, ondanks het grijze weer in de morgen.
 

 Op het strand trof ik langs de vloedlijn twee rosse grutto's, eentje was aan de wandel...
 De ander in de ruststand, maar toch alert, want de oogjes zijn open.
Even brak er een waterig zonnetje door en wat ziet alles er dan ineens anders uit, het water is niet grijs meer maar blauw en alles lijkt meer kleur te hebben. 
 En juist met het zonnetje kon ik deze paarse strandloper fotograferen, wel van grote afstand, maar dat beetje meer licht helpt wel.
Ook een steenlopertje zat op de rotsen in de buurt van de paarse strandloper
 En zo met het kolkende water op de achtergrond levert het een leuk plaatje op
 De kanoet was voor mij een bijzondere waarneming, die had in nog niet eerder hier gezien.
Meeuwen zijn er genoeg, en ook daar kun je leuk foto's van maken, vooral als ze op visjes gaan duiken in het ondiepe water vlak langs de pier. Na meerdere mislukte pogingen had ik uiteindelijk de meeuw in duikvlucht erop.
 Hebbes, ook de missie van de meeuw was geslaagd, ze had een zeester gevangen.
 Terug op het strand waagde ik nog een poging om de snelle drieteenstrandlopertjes op de foto te zetten.
Het zijn echte rennertjes die maar zelden even stil staan. Ik was gaan zitten op een vuilniszak in het natte zand, en de drieteentjes kwamen soms behoorlijk dichtbij.
 Op zoek naar iets eetbaars
De bonte strandloper was ook van de partij, die is een stuk rustiger dan het drieteenstrandlopertje. Deze vogel bleef zowaar nog even stil staan.
Een heel klein vogeltje op een heel groot strand.
De bontbekplevier, gefotografeerd van grote afstand.
En zo eindigde een geslaagde dag op het strand en de pier van IJmuiden, ook al viel het weer tegen, ik heb me goed vermaakt en dit is zeker voor herhaling vatbaar.  

zaterdag 20 september 2014

NP de Hoge Veluwe: De Pollen

Midden in het Nationaal Park de Hoge Veluwe ligt het stuifzandgebied "de Pollen", dat bekend staat om de boomstronken die daar in het zand staan. Ik had al een tijdje de wens om die boomstronken in dit gebied te fotograferen. Een leuke uitdaging die ik samen met Miranda aanging. Op een mooie septemberdag gingen we op pad.
 Een bloeiende heidepol, zand en vliegdennen, dat is de zandverstuiving midden op de Hoge Veluwe.

 En de boomstronken, die uit het niets op het zand neergekomen zijn, lijkt het, waar komen ze vandaan vroeg ik mij af.

 Eenzame den midden op de zandvlakte.

 De wandelende boomstronk, met een beetje verbeeldingskracht zie je hier van alles in. ik zie een nordic walker, compleet met twee stokken.

 Het valt nog niet mee om midden op een zonnige septembermiddag dit soort foto's te maken. De vroege ochtend (met een beetje mist) of avond, net voor zonsondergang, zou beter zijn. Maar ja, we wilden in de avond naar de bronstige Edelherten.

 Dus dan maar het beste ervan maken, ondanks het wat harde licht, op zoek naar vormen en composties. Landschapsfotografie is toch heel wat anders dan vogels en wild.

 Steeds weer vanaf een andere hoek keken we naar een mooie compositie, ook lettend op de lucht, de zon, de wolken.

 Doorkijkje, op de achtergrond de eenzame den, op de voorgrond de kale boom die al eerder in deze blog vanuit een ander standpunt is gefotografeerd, en er dan ook heel anders uit ziet.

 Omdat het licht zo hard was, vond ik niet alle foto's mooi, dus ik probeerde een aantal foto's om te zetten (in Picasa) in zwart-wit om te kijken wat dat voor effect heeft.

 Ik vind het wel wat hebben.

En zo in zwart wit heeft de wandelende boomstronk een heel andere uitstraling.
Een week later was ik weer op de Hoge Veluwe, dit keer waren we er nog met zonsondergang en kon ik een foto maken van het gebied bij ondergaande zon, helaas kon ik niet bij de boomstronken komen maar heb vanaf de wildbaanweg een foto gemaakt, want niet veel later dan het tijdstip van de foto moesten we het park uit zijn.
Landschapsfotografie, het lijkt zo makkelijk, landschappen lopen of vliegen immers niet weg, maar het valt toch behoorlijk tegen. Licht speelt hier een heel belangrijke rol. Ik wil dit zeker vaker gaan doen, ook op andere tijdstippen van de dag, en andere plekjes want Nederland heeft nog veel meer van dit soort mooie zandverstuivingen.