Amsterdamse Waterleidingduinen Januari- Juni 2026

 Nu ik aan de rand van de mooie Veluwe woon, staan de Waterleidingduinen niet meer wekelijks op mijn planning. Ik kom er nog wel graag want het is er prachtig om te wandelen en heel veelzijdig wat natuur en dieren betreft. Afgelopen half jaar ben ik enkele malen daar geweest, in januari, mei en juni. De daartussen liggende maanden is het er niet van gekomen. Ik merk toch wel dat een reistijd van 2,5 uur het wat lastiger maakt.

Mei: een vosje steekt het bruggetje over en de zwaan kwam even dreigend dichterbij.

In januari was het grijs en soms wat druilerig weer, met ineens in de middag een kleine opklaring.

Hier een collage van de wandeling in januari.

Waarom ik in januari naar de Waterleidingduinen wilde.....de wintergasten zijn er. Zoals de krooneenden, grote zaagbekken en deze brilduiker. Dit mannetje was duidelijk indruk aan het maken. Alleen het vrouwtje was nergens te zien.

Een blauwe reiger in het veld kan ook mooi zijn.

Roodborsttapuit in de winter.

Wilde zwanen, ik heb die dag het hele infiltratie gebied afgewandeld op zoek naar deze mooie soort. Dit tweetal zat in de buurt van het kromme Schusterkanaal, en ze waren niet makkelijk te fotograferen. Toch blij met deze foto, want nu ik niet meer zomaar een week later weer terug kan, moet ik het hebben van de momenten dat ik daar ben. Het viel mij wel op dat ik heel weinig wilde zwanen heb gezien in de duinen. En ook veel minder grote zaagbekken dan voorgaande jaren.

En hoe leuk is dan de verrassing als je op de terugweg naar de uitgang in het laatste licht nog een nonnetje ziet.

Februari was vooral erg mistig en druilerig en in maart werkte het OV niet mee. April had ik wel plannen om te gaan, want ja....dan wordt het weer leuk in de natuur met fris groen, vlinders en de zomergasten die weer terugkeren.

Maar pas begin mei kon ik weer een middag / avond naar de duinen.

Deze foto van de zandhagedis had ik al in een eerdere blog geplaatst, maar hoort wel in dit overzicht met de hoogtepunten uit de AWD.

Mevrouw zandhagedis. Begin mei was het fotograferen van de zandhagedissen een van mijn doelen. En hoe leuk is het dan dan man en vrouw even mooi meewerken.

Roodborsttapuit man was op zoek naar een vrouwtje. Deze middag zag ik meerdere roodborsttapuiten, vaak koppeltjes.

Damhertjes met een heel klein beginnend gewei. In april werpen ze hun oude gewei af en vrijwel direct krijgen ze hun nieuwe bastgewei dat in juli helemaal volgroeid is. Dan gaat in augustus de basthuid irriteren en wordt het gewei geveegd en is het weer sterk genoeg voor de bronst in oktober

Van 15 maart tot 15 juli was een heel groot deel van het gebied afgesloten. Wat mij betreft het mooiste deel van de AWD. Een van de redenen is het rust gunnen aan de vossen die in dat gebied welpjes krijgen. Begrijpelijk dat ze het rond de burchten afsluiten, maar alle verharde en half verharde paden in het infiltratie gebied ging mij toch wat te ver.

Maar een moervos blijft niet achter de afzettingen en komt ook gewoon op de paden waar je nog wel mocht lopen. En zo kwam ik dit vosje met 1 oor tegen. Een oude bekende.

En ook deze mooie rekel liep op het verharde pad buiten de afsluitingen.

Eind mei kon ik nog een keertje en zag deze mooie kleine parelmoervlinder.

En dan is het gewoon geluk hebben. De ene oever was wel toegankelijk, de overkant niet. En zo kon ik vanaf de overkant waar je wel mocht komen aan de andere kant van het water deze moervos met een zogende welp zien.

En die avond kwam er nog een geluksmomentje. Op het pad kwam een jong vosje. Het stond even te kijken en liep daarna het riet in om te gaan jagen.

Terwijl ik laag bij de grond stilletjes af wachtte....kwam het jonge vosje mijn kant op. Hier keek het even, maar verder had het geen aandacht voor mij en liep het langs de waterkant weer verder.

Eind juni....voor mij weer een reden om naar de AWD te gaan: Vlinders en libellen. Ik weet, na zoveel jaren (15) vaste bezoeker te zijn geweest, ongeveer wanneer de eerste vuurlibellen en keizersmantels daar te zien zijn.  Door de warme periode voorafgaand aan dit bezoek, waren er ook veel distelvlinders, die vaak met zuidenwind meegevoerd worden.

De gewone oeverlibel was in het hele gebied te zien.

Deze jonge buizerd wilde even poseren. 

De kolibrievlinder. Wat een snel beestje. Zelfs met 1/2000e sluitertijd zit er nog bewegingsonscherpte in de vleugeltjes.

De keizersmantel. Een heel mooie vlinder en ik hoop dat ik hem hier op de Veluwe binnenkort ook nog kan fotograferen, want ik weet een plek waar ze zitten, maar toen ik er laatst was, kon ik ze niet vinden. Maar hier kan ik wel zeggen....ik ga nog een keertje terug deze week of volgende week. Of ik binnenkort nog een keertje in de AWD ben om betere foto's te maken van de keizersmantel, weet ik niet. Wat ik wel merkte....er waren er minder en ook de waarnemingen die ik zag waren veel minder dan voorgaande jaren, in tegenstelling tot de Kennemer duinen waar ze in aantal toegenomen zijn. Jammer.

Andere vlinders die ik zag waren groot dikkopje, atalanta, dagpauwoog, kleine vuurvlinder. Maar om de blog niet te lang te maken laat ik deze foto's hier niet zien.

En daar is de vuurlibel man. Deze zag ik best veel die middag in juni, maar ze bleven laag bij de grond zitten, dus meer dan een bewijsplaatje zat er niet in.

En nu is het half juli, het gebied is weer overal open en dan gaat het toch weer kriebelen. Toch nog een keertje voor de keizersmantel en vuurlibel. En op zoek naar de tijgerspin. Of nog even genieten van de damherten met hun mooiste bastgewei. Dat laatste wordt best lastig, want zoals je in dit verslag ziet, damherten kom je niet meer zomaar tegen. 

Voorjaar, mijn favoriete seizoen

 Vanaf half maart is het wat mijn fotografie betreft hoogseizoen. Er is zoveel te zien en te beleven buiten. De ontluikende natuur met het frisse groen, de eerste voorjaarsbloemen, de vogels die luid zingend hun gebied innemen en de voorjaarsvlinders. 

Roodborsttapuit op de bloeiende brem (Veluwezoom, bij de Posbank)

~~~

Ik ben veel op pad geweest, vooral in mijn nieuwe woonomgeving (rond Arnhem) want ik had deze maanden nog niet meegemaakt hier. Vanaf half maart tot eind mei moet ik soms echt kiezen wat ik wil fotograferen, gewoon omdat er zoveel is te zien. Ik had ook nog wat gebieden te ontdekken en dan kost alles net wat meer tijd. Van de vele uitstapjes en foto's hier een selectie die ik wel blogwaardig vind. Want ik blijf natuurlijk kritisch kijken naar de resultaten.

Even terug in de tijd. In maart stonden er volop krokussen, zo ook bij ons in de straat, op een groenstrook waar ik afgelopen herfst vliegenzwammen fotografeerde. Leuk om zo dichtbij huis te kunnen fotograferen.

Boerenkrokus 

In Park Sonsbeek stond een grasveld helemaal vol met krokussen...en dan is het zoeken naar die ene krokus die net even uitsteekt. Het was hier echt door de krokussen de krokus niet meer zien.

De krokussen zijn nog niet uitgebloeid of de bosanemoontjes dienen zich aan.

Ook hier had ik een plekje op loopafstand, maar het was niet het bosanemoontjes paradijs zoals ik kende bij Kasteel Oud Poelgeest.

Creatief met scherptediepte.....

En met een boterhamzakje voor de soft focus om dat ene bloemetje.

Als maart verder vordert, komt de tijd van de vogels. Ik heb een leuk gebiedje in de buurt waar ik tussen eind maart en half april wat foto's kon maken van verschillende vogeltjes.

Rietgors mannetje

Blauwborst mannetje zingt uit volle borst. Ze waren goed te horen, maar lastig te fotograferen omdat ze zangposten kozen op een afstand van het wandelpad.

Maar soms zitten ze iets dichterbij te zingen.

De baardmannetjes lieten zich goed horen, maar zie ze dan nog maar eens in de dikke rietkraag. Goed luisteren, vaak langzaam lopen en veel stilstaan.....dan heb je wel eens geluk dat een baardmannetje wat dichterbij komt.

Ook de baardmanvrouw liet zich vlak langs het pad zien.

Blauwborst, weer op afstand tussen het riet....half april

Inmiddels is ook de fitis weer terug om te broeden. Deze fitis liet zich goed horen..en zien.

In ditzelfde natuurgebiedje komen ook de visdiefjes. En soms heb je geluk dat ze precies boven jou hangen om te kijken of ze een visje uit het water kunne pakken. 

En ook de rietzangers zitten hier volop. Luid zingend, maar ook weer moeilijk te fotograferen.

Naast de rietzanger heb ik in mei ook de kleine karrekiet en de snor gehoord. De vogels hebben inmiddels jongen dus binnekort ga ik weer een dagje op pad in dit gebied.

Na de vogels ben ik mij gaan richten op de vlinders. Met als voornaamste wenssoort voor de maand april....het oranjetipje.

Oranjetip mannetje op een pinksterbloem. Ik ben 2 keer in de vroege ochtend op zoek gegaan. Wel pinksterbloemen, geen vlindertje. Ach volgend jaar nieuwe kansen. Ik weet nu wat locaties waar ik vroeg kan zijn.

Het was lastig, het licht was vaak heel hard in april. Maar ik was ook vooral aan het ontdekken...waar zijn pinksterbloemen, waar komen de vlinders erop....en dan hopelijk volgend jaar op de vroege ochtend meer geluk.

Oranjetip vrouwtje ging laag in het gras zitten, maar ik kon haar wel goed van dichtbij fotograferen.

De naam oranjetipje is vangwege de oranje vleugelpunten bij het mannetje. Het vrouwtje heeft deze niet en is vaak te verwarren met andere witjes.

Klein geaderd witje op de bloem waar ik het oranjetipje wilde hebben. Natuur laat zich niet sturen, dus ik geniet gewoon van de momenten die zich aandienen.

Het groentje is een kleine vlinder die vooral in het oosten van het land voorkomt. Toevallig ook op een heideveld dichtbij huis. Op loopafstand van thuis kon ik dit leuke vlindertje goed fotograferen. Hier de beste foto. Omdat het nogal hard waaide zaten ze vaak in de beschutting.

En tot slot nog de zandhagedissen. Ik zag ze ook op de Veluwe, maar kon ze niet zo mooi fotograferen als in de Waterleidingduinen. Dus toen ik daar begin mei weer was, had ik echt mijn zinnen gezet op deze soort.

Mevrouw hagedis zegt Aaaa, of vond het gewoon saai.

Mevrouw zandhagedis

Meneer zandhagedis

En ik had geluk met dit vosje in de duinen.

Vanaf volgende week gaan de temperaraturen weer omhoog, dan ga ik hier in de omgeving weer op zoek naar vlinders en in het leuke vogelgebied kijken of er al jonge baardmannetjes en blauwborstjes zijn. Mei is ook nog een heerlijke maand om te fotograferen, maar voor je het weet is het mooie voorjaar voorbij en zitten we weer in de droge warme zomer.... Dus nog even genieten.

Jaaroverzicht 2025

 De laatste blog van het jaar is traditiegetrouw het jaaroverzicht. Het begon ooit in 2011, in de hoogtijdagen van het bloggen en de bedoeling was toen 1 foto van iedere maand.

Inmiddels geef ik er een eigen draai aan. Ik hou nog steeds van terugblikken en jaaroverzichten, maar 1 foto per maand lukt mij niet. Soms heb ik een maand met meer dan 1 mooiste foto of juist een heel bijzonder natuurmoment. En er zijn ook maanden die wat fotografie wat minder waren.

En in deze eindejaarsblog wil ik ook weer iedereen bedanken die mijn blogjes bekijkt, leest en een berichtje achter laat. Sommigen al vanaf het hele begin van mijn blog carrière.

Dan het jaaroverzicht.....

In deze blog mijn eigen 18 mooiste, meest bijzondere foto's of gewoon een natuurmoment om nooit te vergeten, dat daarom ook niet mag ontbreken in het overzicht. Ingedeeld naar seizoen.

Winter

De maanden januari en februari waren niet bepaald winters, eigenlijk zoals het al jaren is. 

Een mooi moment in Januari was de ontmoeting met een groep wilde zwanen die redelijk dichtbij zat. Een van de zwanen sloeg even de vleugels uit. Genieten.

In januari bezocht ik regelmatig het strand van Katwijk. Ik ging voor de zeehonden die het in die periode echt af lieten weten. Gelukkig waren er wel drieteenstrandlopers. Het was mistig, koud (rond het vriespunt) en het strand was verder leeg. Zo kon ik deze prachtige vogeltjes goed fotograferen, ondanks de koude vingers. Dit was een van de weinige winterse dagen. De warme chocolademelk in een warme strandtent na deze foto sessie was erg welkom.

Al in februari waren daar de krokussen, voor mij is dat het begin van de lente, waarbij ik probeer deze bloemen net even anders dan registrerend te fotograferen.

Maar het werd ineens toch nog winter, begin maart. En op die winterse ochtend, was ik vroeg ik park Cronesteyn om deze kleumende reiger vast te leggen.

Lente

De lente van 2025 was droog en zonnig. Eigenlijk een heerlijk voorjaar waar ik er veel op uit ben geweest. Dus van deze maanden was het even keuzestress voor mijn favoriete foto's...

Als ik de grutto mooi heb kunnen fotograferen, dan mag deze niet ontbreken in mijn overzicht. De Nationale vogel en mijn favoriete weidevogel. Altijd fijn als je in je eentje bent, en zo de vogel heel rustig kan benaderen. 

Dit voorjaar was er een blauwborst op nog geen tien minuten fietsen van Leiden. Ik ben een paar keer op de plek gaan kijken en op een mooie middag hoorde ik hem zingen, eerst nog ver in het riet, maar later ook dichterbij. Hier zat hij even mooi vrij, niet zingend, maar ik was er blij mee.

De Syberische grondeekhoorntjes blijven leuke diertjes om te fotograferen. Ze zijn klein en vliegensvlug, maar soms zitten ze even stil op de uitkijk.

Een jonge vos. Inmiddels een puber die bijna net zo groot is als zijn moeder. Afgelopen jaar was het fotograferen van vossen een uitdaging. Zo heb ik het sinds 2010 nog niet meegemaakt. Het was bijna niet mogelijk om mooie foto's te maken. Dit is een van de weinige foto's van een vos afgelopen jaar waar ik wel tevreden mee ben.

Zomer

De zomer is niet mijn favoriete seizoen. Vaak vind ik het te warm en overdag is het licht keihard. Vroeg opstaan is niet zo aan mij besteed dus ik probeerde op de wat meer bewolkte dagen er toch lekker op uit te gaan.

De keizersmantel, ik fotografeerde deze vlinder eind juni. Dit was mijn laatste bezoek aan de Waterleidingduinen voor mijn verhuizing naar Arnhem.

Eenmaal in Arnhem ben ik meteen op zoek gegaan naar soorten die ik in het Westen niet zo snel tegen kom, zoals de weidebeekjuffer. Ik kon zowel man als vrouw goed fotograferen in de Heemtuin. Meestal wordt het blauwe mannetje gekozen als beste foto. Ik kies voor het vrouwtje dat hier zo mooi op de rand van het blad zat te poseren.

Op de fiets naar een locatie waar heideblauwtjes zitten. Een dag eerder werden er honderd gemeld op die plek. Ik zag enkele mannetjes op afstand en dit vrouwtje op een heidestruik langs het pad. Anders dan in de Waterleidingduinen mag je hier niet van de paden af. Dat was even wennen.

Ook vanuit Arnhem maak ik wel eens een fotografie uitstapje, zo was ik in juli op de Westerheide waar de reeën zich lieten zien in het boekweitveldje daar.

En dan, ergens in augustus zag ik haar fladderen, een grote vlinder met trage vleugelslagen. Mijn hart maakte een sprongetje......Koninginnenpage! En wat een geluk, ze ging even zitten. Lang genoeg voor een paar foto's, om vervolgens weer te verdwijnen. Daarna heb ik deze vlinder niet meer gezien, dus dit was een heus geluksmoment.

En in diezelfde week diende het volgende geluksmoment zich aan. Een zwarte specht. Mijn eerste 2 maanden op de Veluwe leverden wel een paar mooie ontmoetingen op.

Herfst

Net als de lente, vind ik ook het eerste deel van de herfst heel mooi. De herfstkleuren, paddenstoelen en mist in de ochtenden. Dat laatste viel wat tegen (of ik was gewoon weer eens te laat wakker).

Wat heb ik veel vliegenzwammen gezien deze herfst! En zelfs meerdere bij ons in de straat. In de bossen stonden ze vaak wat verdekt opgesteld maar deze stond mooi vrij en was ook precies in een mooi stadium, niet te klein, niet te groot....precies goed. Op het moment van deze foto regende het behoorlijk, dus lastig fotograferen.

Dit bosuiltje had ik in september al gezien, maar ik ging in november speciaal even terug naar de plek om de uil in het herfstbos te fotograferen. De uil bleef lang met gesloten ogen zitten maar een voorbijganger met hond deed hem heel kort de oogjes openen, om daarna weer verder te dutten. Weer een geluksmomentje.

De wolf. Ik wist dat hij in een gebied hier in de buurt was gezien. En zelfs meerdere wolven. Ik wilde toch een keertje gaan kijken en op een maandag in november liep er een wolf  in de uitgebloeide hei. Hij was muizen aan het vangen en liep steeds verder de hei op. Even keek hij om en maakte ik deze foto. Daarna verdween de wolf in het bos.

Waar ik in januari geen geluk had met de zeehonden, was het eind november wel raak. Wel 4 zeehondjes lagen te rusten bij de Katwijkse uitwatering. Ze waren de hele middag nogal lui en niet zo actief. Pas aan het einde van de dag, toen het licht al uit was kwam er wat meer beweging in. Deze jonge zeehond bleef nog even liggen terwijl het opkomende water hem al bereikte. Even later zocht hij het wat hogerop. In december nog een keer op herhaling geweest: Klik HIER voor alle foto's van beide dagen.

Ten slotte wil ik iedereen een heel mooi en gezond 2026 wensen, met veel mooie natuurmomenten, bijzondere ontmoetingen in de natuur.