Januari 2026: een maand vol bijzondere en zeldzame natuurmomenten

 Het is altijd lastig een blogtitel te verzinnen die ook weergeeft waar de blog over gaat. Meestal is het in januari een beetje komkommertijd wat fotografie betreft, maar dit jaar was het anders. Want deze maand kon ik genieten van sneeuw, veel sneeuw. Van de eerste sneeuw week had ik al een blogje, maar de winter liet zich nog een keertje zien. En daarnaast de zeldzame verschijnselen Noorderlicht en ijshaar. Daarbij kon ik deze maand baardmannetjes fotograferen en kwam er ook nog een pestvogel vlakbij mijn nieuwe woonplaats bivakkeren.

ijshaar. Ik had het slechts 1 keer eerder gezien en dat was in 2016. Dus wat was ik blij toen ik het op de Veluwezoom echt overal zag. In deze blog veel aandacht voor dit mooie natuurfenomeen.

Nog een foto van de Posbank, onder een dikke laag sneeuw, op 6 januari. Ik kan hier zo van genieten.

Na de sneeuw kwam de dooi en was het even lente achtig. Op sommige plekken lagen nog wat sneeuwresten. Deze collage is een impressie van een Instawalks_Arnhem wandeling (via Instagram). Een prachtige wandeling in de omgeving van kasteel Doorwerth. 

De baardmannetjes die ik eerder in januari al kon fotograferen bleven mij aantrekken. Zo ging ik nogmaals naar een mooi gebiedje ten zuiden van Arnhem, op zoek naar deze leuke vogeltjes.

Waar de vorige keer het mannetje duidelijk in beeld kwam, liet deze middag het vrouwtje zich goed zien.

En in tegenstelling tot een week eerder, scheen nu het zonnetje.

Meneer baardman was er ook en zat de zaden van de lisdodde (sigaar) uit te pluizen.

Echt zo leuk om deze vogels nu dichtbij huis te vinden. De laatste dagen laten ze zich wat minder zien, maar in dat gebied is van alles te zien. Dus in mijn toekomstige blogs zullen er waarschijnlijk nog wel meer foto's vanuit dit gebied komen. Ik zag hier ook grote zaagbekken, kleine zilverreiger, wintertalingen....... Het deed mij denken aan Polders Poelgeest in de beginjaren of de Driemanspolder bij Zoetermeer.

Ik was nog maar net bijgekomen van de baardmannen foto sessie, toen ik rond kwart over tien in de avond berichten zag over noorderlicht. Het zou met het blote oog te zien zijn. Dus ik heb op het balkon wat foto's gemaakt. Het groen zag ik inderdaad met het blote oog, het roze niet.

 Hier twee foto's, 1 van ongeveer 22:15 en de tweede was een uur later. Foto's maakte ik met mijn telefoon. Met mijn Lumix camera lukte het niet.

En het kon niet op in die week. Want de dagen daarna waren de temperaturen steeds rond het vriespunt, ook overdag. En de luchtvochtigheid was hoog. Dat zijn mooie ijshaar onstandigheden.

Ik begin met een collage van de wandeling, die ik begon op station Rheden en via het bezoekerscentrum, de paarse route tot Paviljoen de Posbank en de rode route tot Carolinahoeve, liep ik naar station Dieren. Dit is echt een van de allermooiste wandelingen die ik ken. Wel flink wat hoogteverschillen.  In de collage is al wat ijshaar te zien, het lag gewoon op het dode hout langs het wandelpad. Met name de heuvelachtige Koningslaan (beukenlaan) zag wit van de plukjes ijshaar. Vanuit de verte lijkt het soms of iemand papieren zakdoekjes heeft gestrooid.

Ik had mij deze dag voorgenomen vooral voor het fotograferen van ijshaar te gaan.

Elk plukje was weer anders, dus steeds stopte ik om te fotograferen. Maar goed dat ik in mijn eentje was, want ik zat soms een half uur bij 1 stukje. 

Voorbijgangers vroegen mij wat het was, want ze vonden het er voor sneeuw zo raar uitzien. Er zijn weinig mensen die het kennen, merkte ik.

Even een close up. Het wordt ook wel de baard van Koning Winter genoemd. Ik zie er altijd engelenhaar in.

En wat is het dan precies?

IJshaar ontstaat doordat een schimmel , het rozeblauwig waskorstje, dat in dood hout voorkomt, vocht naar buiten perst. De ijsdraden ontstaan alleen bij een temperatuur rond het vriespunt en bij hoge luchtvochtigheid. De naar buiten geperste druppels bevriezen direct en zou bouwt het bevroren kunstwerkje zich op. Als de zon schijnt, dan is het snel weg.

De zon scheen uitbundig deze dag, en de temperatuur kwam tot 3 graden. Toch heb ik gedurende de hele wandeling ijshaar gezien.

Voor januari had ik de wens nog om wilde zwanen te zien. Ik had al gemerkt dat ik die in mijn nieuwe woonomgeving niet zou vinden. Dus ik ben weer een dagje naar de Waterleidingduinen geweest. En dat levert altijd wel wat moois op. In ieder geval een lange wandeling en......

Wilde zwanen. Deze twee waren de enige die ik die dag zag. Heel wat kilometers gelopen door het gebied en langs heel veel water gelopen. Gelukkig waren deze twee er.

En dan is er een nonnetje (mannetje), ver weg, superschuw..... Dus een foto van grote afstand en dan nog wat gecropt. Maar heel leuk dat ik deze mooie wintergast ook kon fotograferen.

Tja, de vossen.

Het is niet meer vanzelfsprekend dat ik een vos zie in de duinen. Die tijd is echt voorbij. Des te meer was ik heel blij met dit moment. Echt geluk hebben. Een vosje kwam vanuit de struiken langs het wandelpad. Bleef even staan kijken en liep vervolgens vastberaden over het wandelpad de andere kant op. De tijd dat ik de vosjes in de Waterleidingduinen herkende is ook voorbij, dit was een voor mij onbekend vosje.

En toen kwam januari nog met een slot cadeautje....een pestvogel die zich een dorp verder ophield.

Kuif rechtop. Wat mot je....lijkt hij te denken.

Het werden allemaal wel een beetje takkenfoto's.

De lichtomstandigheden waren lastig. Tegenlicht (maar geen zon), heel donker weer, waardoor de vogel tegen de lucht al snel een silhouet werd. Dat wil ik natuurlijk niet, zo'n mooi gekleurde vogel wil je ook in al zijn pracht laten zien. Dus flink overbelichten...dan maar een witte lucht. Geen top foto's maar ook de pestvogel had ik al jaren niet meer gezien. Mijn laatste foto's waren uit 2018.

Ik ben de week erna nog terug gegaan, maar kon geen betere foto's maken dan deze. Dus toch blij met deze serie.

En aan het einde van de maand was daar weer even een laagje sneeuw.

Dit keer liep ik naar de nabijgelegen parkjes Angerenstein en Insula Dei. Het zou namelijk al diezelfde dag weer gaan dooien, dus wilde ik er op tijd bij zijn. Van deze ochtend heb ik de foto's in een collage samengevat.

Nog niet eerder in mijn fotografie en blog carrière maakte ik zoveel foto's in de maand januari. Het is dan ook niet gek dat na de sneeuwblog nog een tweede blog over deze maand gaat.  Wat heb ik veel moois gezien en vast kunnen leggen. Het zijn maar kleine dingen, zoals het ijshaar, maar ik kan daar heel blij van worden en mij verwonderen over hoe mooi zoiets is. De pestvogel was echt een leuke verrassing en de baardmannetjes.....die hoop ik in het voorjaar weer te zien.

Een winterse start van 2026: Genieten in het Winterwonderland

 Op het moment dat ik dit blog schrijf is het buiten 7 graden boven nul. De sneeuw is nagenoeg verdwenen en ik zit hier met een heleboel foto's van een heerlijke winterse witte week. Want de eerste sneeuw viel hier al op 1 januari in de avond. Pas op 3 januari kon ik zelf op pad. En dat werd wel een uitdaging want het OV liet het op enkele dagen afweten. Gelukkig is het dichtbij huis, op loopafstand, ook heel mooi.

Van de 11 dagen dat er hier op de Veluwe sneeuw lag, ben ik 8 dagen op pad geweest. Ik begon dichtbij huis: Park Klarenbeek en Sonsbeek en tussendoor maakte ik nog een sneeuwkat (ja het kind in mij wordt wakker als er sneeuw ligt). Daarna ging het OV weer rijden en kon ik naar de Posbank en bezocht ik gebiedjes aan de andere kant van Arnhem (Meinerswijk en Lingezegen).

Natuurlijk is het een enorme klus om de foto's te selecteren die leuk zijn voor een blog. Die een beetje weergeven hoe mooi het hier was..... een onmogelijke taak.

Zaterdag 3 januari: verse sneeuw

Wat was het mooi in het bos. Er stond geen wind, dus alle sneeuw bleef braaf in de bomen zitten. Ik was er vlak na zonsopkomst, dus de sneeuw was nog nauwelijks belopen.

Wat is dat een heerlijk geluid, het knisperen van de sneeuw onder mijn voeten. Ik geniet hiervan.

Even een detail tussendoor.....en wat kleur want tussen de sneeuwbuien door was het landschap een soort zwart-wit beeld.

Een bekend punt in park Klarenbeek.

Een bospaadje met toch een beetje kleur.

Na een paar uur ging ik weer richting huis.... de volgende dag deed ik het even rustig aan. Het was een zonnige zondag dus ik verwachtte ook overal grote drukte. 

Dus ik maakte bij ons achter een sneeuwpop, of sneeuwkat. En die heeft er tot dinsdag 13 januari gestaan, uiteindelijk een zielig hoopje sneeuw.

Maandag 5 januari. De bussen in onze wijk reden niet , te glad voor de trolleybussen om de heuvels op en af te rijden. Dus ik ging lopend richting park Sonsbeek.

Toen ik aan kwam viel mij op dat er veel minder sneeuw lag dan hogerop in de stad, waar wij wonen. Niet veel later begon het heel hard te sneeuwen en moest ik mijn camera steeds weg stoppen. De foto's zijn niet geweldig, dus alleen een collage als herinnering aan deze sneeuwdag.

Dinsdag 6 januari: Naar de Posbank.

Met de bus (en gelukkig kan dat ook), want de treinen reden niet vanwege een IT storing.

Al snel kon ik dit schattige roodborstje fotograferen.

Winterwonderland in de mist.....

Het was zo ontzetten mooi, maar ik kon het niet fotograferen omdat het zo mistig was.

Het leken wel zwart-wit foto's. De boom kon er wel om lachen.

De bloemen van de gaspeldoorn gaven wat kleur op deze dag.

En de langlaufers met hun gekleurde outfits. Er lag een flink pak sneeuw, dat er volop gelanglauft kon worden. Voor mij was het vooral lang lopen (langzaam lopen). Ik heb ook een snowboarder en een skiër gezien. En sleetjes waarmee mensen de heuvel af gingen. Dat leek mij ook wel leuk, met zo'n slee naar beneden.

En pas aan het einde van de middag, een uurtje voordat de zon onderging, verdween de mist razendsnel. En zo konden we ineens weer ver kijken over de heuvels.

Witte heuvels met het laatste zonlicht.

 

Ik hoopte de IJslandse pony's op de heuvels ergens tegen te komen, maar ze zaten dit keer meer in het bos richting het bezoekerscentrum. Op de terugweg, in het laatste licht nog deze beauties kunnen fotograferen. Op dit soort momenten mis ik de Waterleidingduinen wel. Want daar waren altijd wel de hertjes en met een beetje geluk een vos. Maar in het westen lag nauwelijks sneeuw, en de keer dat er een flink pak kwam......reden de bussen en treinen niet.

Woensdag 7 januari: Weer veel sneeuw, dus alleen rond huis wat foto's gemaak (waaronder het bankje in de collage). Een dag later ging ik weer op pad, want ik wilde nog dieren in de sneeuw. Lastig, want op de Veluwe is het niet meer zo makkelijk om wild te zien. 

Dus ik ging naar uiterwaardenpark Meinerswijk, midden in Arnhem aan de rand van de Nederrijn.

De Konikpaarden lopen daar vaak, dus ik had goede hoop ze in een besneeuwd landschap aan te treffen. De dooi had al wat sneeuw doen verdwijnen en de bomen waren niet meer wit zoals eerder in de week, maar ik had dieren in de sneeuw.

Tja, ik blijf een dieren fotograaf, dat vind ik het allerleukste. Ik probeer de landschappen, maar het ligt mij gewoon niet zo. Maar een landschap met een dier erin....dan lukt het ineens veel beter. Dan heb ik een onderwerp.

Nog wat uitgezoomd, een groepje paarden bij de boom, daarachter ligt het water van de Nederrijn.

En daar zag ik deze kleine zilverreiger (mijn allereerste ooit). Verder op grote afstand nog grote zaagbekken , watersnip en kieviten.

Op het einde van mijn rondje kwam ik nog deze Heckrunderen tegen, die stonden op het pad dus ik moest er even omheen met een boogje.

Inmiddels is het vrijdag en hebben we al een week sneeuw. Maar vrijdag ging het dooien.....tot het in de avond weer kouder werd en de weggedooide sneeuw weer begon te bevriezen. Spekglad. En er kwam nog een dun nieuw laagje sneeuw bij.

Zaterdag 10 januari: koud

Omdat het nu een stuk kouder was geworden, ben ik met wat voer (zonnepitjes) het bos bij Klarenbeek ingegaan. Voor de vogels.

Op dezelfde plek als een week eerder zag ik het roodborstje weer. Ik legde wat voer in de sneeuw en hoopte zo nog wat leuke foto's te kunnen maken.

Het vogeltje kon het voer wel waarderen en kwam meerdere keren terug. Helaas had ik niet de beste plek gekozen want ook de mensen die hun hond uitlieten kwamen langs.

Een winterkoninkje kwam ook even kijken. 

Verder was het stil wat de vogels betreft. Ik hoorde spechten en boomklevers, ik zag wel mezen en een boomkruiper, maar zonder mooi foto resultaat.

Zondag 11 januari.... nog kouder

Rond 11 uur kwam ik , goed warm aangekleed, aan bij het park Lingezegen. Daar waren eerder in de week baardmannetjes gefotografeerd. Laat ik die nou nog op mijn wensenlijstje hebben staan.

Het pad was heel glad, de platgelopen sneeuw was in een ijsbaan veranderd.

Maar ik had een doel en al snel hoorde ik het kenmerkende geluid. En toen ik aan het einde van dit pad de bocht om ging zag ik een stuk of 10 fotografen.....ha....daar moest ik zijn.

Er stond niet veel wind, en de vogels zaten regelmatig bovenin, maar met een saaie grijze lucht was het nog best een uitdaging om ze goed erop te krijgen.

Heel even zat de baardmanman dichtbij, vrij tussen het riet. Dit was mijn mooiste foto van die dag, maar ziet er niet heel winters uit. 

Mijn handen en voeten waren inmiddels erg koud geworden, dus ik besloot na een paar uur weer de bus terug te nemen. Het licht werd er niet beter op die middag en ik weet dat ik altijd nog een keer terug kan gaan, want het is wel fijn zo'n gebiedje dichtbij huis te hebben nu.

En zo eindigde een winterse periode zoals wij die heel wat jaren niet meer hebben gehad. Wat mij betreft had het nog wel mogen blijven. Maar wie week, de winter is nog niet voorbij, dus er zou zomaar nog meer sneeuw / kou kunnen komen.