Amsterdamse Waterleidingduinen Januari- Juni 2026

 Nu ik aan de rand van de mooie Veluwe woon, staan de Waterleidingduinen niet meer wekelijks op mijn planning. Ik kom er nog wel graag want het is er prachtig om te wandelen en heel veelzijdig wat natuur en dieren betreft. Afgelopen half jaar ben ik enkele malen daar geweest, in januari, mei en juni. De daartussen liggende maanden is het er niet van gekomen. Ik merk toch wel dat een reistijd van 2,5 uur het wat lastiger maakt.

Mei: een vosje steekt het bruggetje over en de zwaan kwam even dreigend dichterbij.

In januari was het grijs en soms wat druilerig weer, met ineens in de middag een kleine opklaring.

Hier een collage van de wandeling in januari.

Waarom ik in januari naar de Waterleidingduinen wilde.....de wintergasten zijn er. Zoals de krooneenden, grote zaagbekken en deze brilduiker. Dit mannetje was duidelijk indruk aan het maken. Alleen het vrouwtje was nergens te zien.

Een blauwe reiger in het veld kan ook mooi zijn.

Roodborsttapuit in de winter.

Wilde zwanen, ik heb die dag het hele infiltratie gebied afgewandeld op zoek naar deze mooie soort. Dit tweetal zat in de buurt van het kromme Schusterkanaal, en ze waren niet makkelijk te fotograferen. Toch blij met deze foto, want nu ik niet meer zomaar een week later weer terug kan, moet ik het hebben van de momenten dat ik daar ben. Het viel mij wel op dat ik heel weinig wilde zwanen heb gezien in de duinen. En ook veel minder grote zaagbekken dan voorgaande jaren.

En hoe leuk is dan de verrassing als je op de terugweg naar de uitgang in het laatste licht nog een nonnetje ziet.

Februari was vooral erg mistig en druilerig en in maart werkte het OV niet mee. April had ik wel plannen om te gaan, want ja....dan wordt het weer leuk in de natuur met fris groen, vlinders en de zomergasten die weer terugkeren.

Maar pas begin mei kon ik weer een middag / avond naar de duinen.

Deze foto van de zandhagedis had ik al in een eerdere blog geplaatst, maar hoort wel in dit overzicht met de hoogtepunten uit de AWD.

Mevrouw zandhagedis. Begin mei was het fotograferen van de zandhagedissen een van mijn doelen. En hoe leuk is het dan dan man en vrouw even mooi meewerken.

Roodborsttapuit man was op zoek naar een vrouwtje. Deze middag zag ik meerdere roodborsttapuiten, vaak koppeltjes.

Damhertjes met een heel klein beginnend gewei. In april werpen ze hun oude gewei af en vrijwel direct krijgen ze hun nieuwe bastgewei dat in juli helemaal volgroeid is. Dan gaat in augustus de basthuid irriteren en wordt het gewei geveegd en is het weer sterk genoeg voor de bronst in oktober

Van 15 maart tot 15 juli was een heel groot deel van het gebied afgesloten. Wat mij betreft het mooiste deel van de AWD. Een van de redenen is het rust gunnen aan de vossen die in dat gebied welpjes krijgen. Begrijpelijk dat ze het rond de burchten afsluiten, maar alle verharde en half verharde paden in het infiltratie gebied ging mij toch wat te ver.

Maar een moervos blijft niet achter de afzettingen en komt ook gewoon op de paden waar je nog wel mocht lopen. En zo kwam ik dit vosje met 1 oor tegen. Een oude bekende.

En ook deze mooie rekel liep op het verharde pad buiten de afsluitingen.

Eind mei kon ik nog een keertje en zag deze mooie kleine parelmoervlinder.

En dan is het gewoon geluk hebben. De ene oever was wel toegankelijk, de overkant niet. En zo kon ik vanaf de overkant waar je wel mocht komen aan de andere kant van het water deze moervos met een zogende welp zien.

En die avond kwam er nog een geluksmomentje. Op het pad kwam een jong vosje. Het stond even te kijken en liep daarna het riet in om te gaan jagen.

Terwijl ik laag bij de grond stilletjes af wachtte....kwam het jonge vosje mijn kant op. Hier keek het even, maar verder had het geen aandacht voor mij en liep het langs de waterkant weer verder.

Eind juni....voor mij weer een reden om naar de AWD te gaan: Vlinders en libellen. Ik weet, na zoveel jaren (15) vaste bezoeker te zijn geweest, ongeveer wanneer de eerste vuurlibellen en keizersmantels daar te zien zijn.  Door de warme periode voorafgaand aan dit bezoek, waren er ook veel distelvlinders, die vaak met zuidenwind meegevoerd worden.

De gewone oeverlibel was in het hele gebied te zien.

Deze jonge buizerd wilde even poseren. 

De kolibrievlinder. Wat een snel beestje. Zelfs met 1/2000e sluitertijd zit er nog bewegingsonscherpte in de vleugeltjes.

De keizersmantel. Een heel mooie vlinder en ik hoop dat ik hem hier op de Veluwe binnenkort ook nog kan fotograferen, want ik weet een plek waar ze zitten, maar toen ik er laatst was, kon ik ze niet vinden. Maar hier kan ik wel zeggen....ik ga nog een keertje terug deze week of volgende week. Of ik binnenkort nog een keertje in de AWD ben om betere foto's te maken van de keizersmantel, weet ik niet. Wat ik wel merkte....er waren er minder en ook de waarnemingen die ik zag waren veel minder dan voorgaande jaren, in tegenstelling tot de Kennemer duinen waar ze in aantal toegenomen zijn. Jammer.

Andere vlinders die ik zag waren groot dikkopje, atalanta, dagpauwoog, kleine vuurvlinder. Maar om de blog niet te lang te maken laat ik deze foto's hier niet zien.

En daar is de vuurlibel man. Deze zag ik best veel die middag in juni, maar ze bleven laag bij de grond zitten, dus meer dan een bewijsplaatje zat er niet in.

En nu is het half juli, het gebied is weer overal open en dan gaat het toch weer kriebelen. Toch nog een keertje voor de keizersmantel en vuurlibel. En op zoek naar de tijgerspin. Of nog even genieten van de damherten met hun mooiste bastgewei. Dat laatste wordt best lastig, want zoals je in dit verslag ziet, damherten kom je niet meer zomaar tegen. 

Steenuiltjes

 Dit keer een blogje met maar 1 onderwerp: Steenuiltjes. 

Deze leuke kleine uilensoort fotografeer ik graag, maar ik kan ze in het "wild" nooit vinden en het delen van dit soort locaties wordt niet gedaan. Dan is het een uitkomst als je (tegen betaling) bij iemand op het erf deze uilen kan fotograferen. En ook fijn dat ik hier in de buurt iemand heb leren kennen die dit net zo graag wilde als ik. 

Steenuiltje op een warme zomeravond...

Op 8 juni hadden we onze afspraak op de locatie. We zaten om half 7 in de schuiltentjes en al snel lieten de ouder uilen zich om de beurt zien. De jongen zaten nog in de nestkast en werden volop gevoerd. Helaas was het een avond waarop een enorme stortbui een voortijdig einde maakte aan de foto sessie. Het bleef hard regenen en de uilen kwamen niet meer terug.

Nog voor de regen.

Steenuil in de stromende regen. Het licht ging uit en het regende zo hard dat het wel een gordijn leek waar je niet meer doorheen kon fotograferen. Bovendien werd het deel van de camera dat naar buiten stak nat, dus ik ben op dat moment gestopt met fotograferen. Het leek wel nacht (om kwart voor 8 in de avond), dus in overleg met de eigenaar besloten we op een andere dag terug te komen.

En dat werd 25 juni. Tropische temperaturen maar de uilen waren er nog steeds. Ook de jonge uilen kwamen nu uit de nestkast, dus wat fotografie betreft geweldig.

jonge uil poetst even zijn poot. Ze hebben al flinke klauwen.

Ouder met jong. Zo samen zie je nog het verschil tussen de volwassen uil en de juveniele. Als een jong alleen zat, moest ik wel goed kijken.

Het jong keek even in onze richting.

Angry bird.

Dat jong steenuiltje kon echt wel boos kijken.

Van dit soort plaatjes wordt ik toch wel heel blij.

En ook dit, jong en ouder samen, en heel even keken ze allebei de goede kant op.

De jongen werden op de setting gevoerd, maar helaas had ik daar geen goede foto's van. Ze waren te snel, of ik was te laat, of ze zaten er net verkeerd voor zodat ik niet beide koppies zag. Tja, de natuur laat zich niet regiseren dus dit moment vond ik al helemaal geweldig.

Knuffeltje. Foto is niet helemaal perfect (had nog niet ingezoomd) maar het moment was zo leuk.

Ouder uil met voer ... De jongen waren flink aan het roepen en met hun kopjes heen en weer aan het gaan. Net of ze de aandacht van de ouder wilden vragen, bedelend om voer. Dan is het de vraag, naar welke van de jonkies gaat de ouder met het voer. Vaak mis gegokt dus....

Als je bij iemand op een erf komt fotograferen is er vaak een leuke setting gemaakt. Zoals dit oude raampje waar het uiltje even heel schattig naar buiten kwam.

Op het dak, weer boos kijken..

Ik verstop mij....

Dit jonge uiltje zat op het "dak" toen een van de ouders een geluid maakte (roep dat er gevaar was), het uiltje keek even omhoog en kroop toen onder de bovenste dakpan en bleef daar even heel stil liggen.

De hele avond hoorde ik ook een torenvalk, die zit daar ook in de buurt.

De tijd vloog voorbij en het jonge uiltje knapte even een uiltje. Oogjes dicht en snaveltjes toe zal ik maar zeggen.

Later op de avond lieten de uilen zich niet meer zo zien. Dit jonge uiltje kwam nog even gedag zeggen voordat deze ook uit het zicht verdween. 

Nog even en de kleine steenuiltjes zullen zelfstandig zijn en het erf verlaten.

Wat een geweldige avond (dank je wel Ronald Krieger). Ik had heel erg getwijfeld om te gaan omdat er een temperatuur van 33 graden werd verwacht en ik per OV erheen moest. Maar gelukkig viel de hitte erg mee , ook in de tentjes (met dank aan de goede zorgen van Ronald in de vorm van parasol en flesje koud water voor de fotografen). Het was het dubbel en dwars waard.