vrijdag 20 mei 2022

Amsterdamse Waterleidingduinen voorjaarsvaria

 Hier is dan weer eens een blogje. Ik zie dat mijn vorige blog bijna een maand geleden online is gezet , de tijd gaat snel en inspiratie en motivatie ontbraken steeds. Inmiddels heb ik wel een aantal foto's die ik in de maanden april en mei in de waterleidingduinen maakte, dus daar zal ik deze blog mee vullen.

Ik ben afgelopen tijd veel in de AWD geweest vanwege een fotografieproject (later meer daarover) maar ook omdat het wandelen en fotograferen in de duinen voor mij de ultieme ontspanning is. 

Helaas laat mijn energie mij momenteel nogal eens in de steek, en heb ik ook wat plannen moeten skippen (oa zuidpier IJmuiden in april) en waren het ook wat foto onderwerpen die het dit jaar lieten afweten (oranjetipje, grutto).

Mijn blog begint met het dier dat ik daar regelmatig fotografeer. Ik wordt steeds kritischer en zal lang niet alle foto's in de blog plaatsen. Maar deze van een van mijn favoriete vosjes mag niet ontbreken, wat was ik blij toen ik haar na een half jaar weer zag.


Ik heb haar in 2017 als welpje van 5 weken voor het eerst gezien, en nu probeer ik haar te volgen, net zoals ik Banjer 10 jaar lang kon volgen. Ik hoop dat dit vosje ook nog lang in de duinen mag rondlopen.

Na de rustige maand maart, begint het in april weer drukker te worden voor de fotografen in de AWD: zandhagedissen, de eerste vlinders, libellen. Ik kijk er elk jaar weer naar uit. Hieronder een selectie:




Duinviooltjes, altijd leuk, op de bovenste foto was de zon even weg, dan ziet het er meteen anders uit. Het blijven toch wel registratie plaatjes, iets creatiefs kan ik niet zo snel bedenken met deze bloemetjes. 


Zandhagedis, man en vrouw samen. Voordeel van een gebied goed kennen is dat ik de plekjes weet te vinden waar deze leuke beestjes zitten. Al kun je ze natuurlijk overal tegen komen, deze plekjes zijn toch vaak wel garantie voor hagedissen.


Een van de eerste vlinders die in april vliegen zijn de st. Jacobsvlinders. Samen met de kleine vuurvlinder



en de argusvlinder. Ik zag in mei heel veel argusvlinders, die vrijwel altijd op de grond gingen zitten, zoals hier op deze foto. De vlinder staat landelijk op de rode lijst maar in de AWD is het een veel geziene fladderaar.


Witte kwikstaart. Met de vogels fotograferen wil het niet zo lukken, ze zijn vaak al gevlogen voordat ik scherp heb gesteld, of ze zitten gewoon te ver weg.



Hagedissen, dat gaat mij beter af. In mei kleuren de mannetjes fel groen.


Hier nog zo'n mooie man. Gek genoeg heb ik in deze periode heel veel groene mannetjes hagedissen gezien, en slechts 1 vrouwtje.



De bastaardzandloopkever, je loopt er zo voorbij (of overheen) want het beestje is slechts 1 cm lang. Op deze bewolkte dag was hij niet zo actief en kon ik hem met mijn macrolens fotograferen. Op zonnige dagen vliegen ze heel snel weg. (ja ze kunnen ook vliegen). Kijk die kaken eens, zo'n klein beestje is gewoon een eng monstertje.


De eerste libel in de AWD is de viervlek. Ik hoopte nog een uitsluipende libel te zien, zoals vorig jaar, maar dat is niet gelukt. Maar nu zitten deze libellen overal, en ze komen steeds op dezelfde tak terug, dus dat is dan weer handig als je hem wil fotograferen.


En dit was echt geluk. Op een plek waar heel veel viervlek libellen vlogen, zag ik ineens een afwijkende soort landen op een dikke tak. Ik zoomde in en kon mijn ogen niet geloven: Een smaragdlibel. Ik herkende hem aan die prachtige groene ogen. Deze libel komt vooral voor in het oosten van het land en is aan de westkust zeldzaam. Ik heb waarnemingen gechecked en diezelfde week waren ze in het Noordhollands duin reservaat waargenomen. Maar daarna niet meer gezien, ook voor de AWD zag ik geen waarnemingen, dus hier ben ik wel superblij mee, en hopelijk is het een blijvertje.

Een vogel die ik nog wel op de foto kreeg was deze grote bonte specht man, die verstoppertje wilde spelen maar even zijn kopje liet zien.


Een nieuwsgierig damhertje met op de achtergrond de bloeiende meidoorn. April en mei zijn voor mij de mooiste maanden in de natuur: het frisse groen, de dieren, de bloesem..... er is zoveel te zien.


knuffelende vosjes



En nog meer geknuffel: moervos wordt geknuffeld door haar dochter van vorig jaar, dit vosje helpt de moervos dit jaar met de jongen.


Al wandelend op het pad, voel je soms dat je gevolgd wordt.......achteromkijkend zag ik deze vos aan komen. Snel op de grond voor een laag standpunt en afdrukken maar.



Maar soms gaat het zo snel dat je amper tijd hebt om af te drukken. Moervos komt met een bek vol prooien aan lopen. De welpen zullen dit straks van haar krijgen en ze had haast....


Deze foto zegt alles: rust, ontspanning en genieten.

Op dit moment weet ik nog niet wat de volgende blog gaat worden. Ik hoop toch de komende weken nog grutto's in de polder te fotograferen ( moet wel die windkracht 5 die ze voorspellen wegblijven, anders is het niet te doen op de fiets) of toch het resultaat van het project in de AWD....


donderdag 21 april 2022

voorjaar: zon, sneeuw en de ontluikende natuur.

 Eindelijk weer wat tijd om een blog te schrijven. Het nadeel van deze mooie lentedagen....ik ben liever buiten dan dat ik achter de laptop zit. Dat kan ik straks nog genoeg als mijn vakantie voorbij is en ik weer mag werken. Deze blog blikt terug op een periode van eind maart tot half april. Met vele uitersten, want in maart was het volop voorjaar, terwijl we op 1 april ineens met kou en sneeuw te maken kregen. Maar de  lente kwam terug en daarmee ook de lentebodes.


Te beginnen met de bosanemoontjes, die na de sneeuwklokjes en krokussen uitbundig tevoorschijn komen.


Anemoontje met het geel van de narcissen in de achtergrond.


En natuurlijk met een beessie.

Maart was zeer zonnig en dat maakte het fotograferen van witte bloemen wel een uitdaging.


Het blijft ieder jaar weer leuk om deze bloemen te fotograferen.


Een ander fenomeen in het voorjaar: de futen balts


Deze serie maakte ik midden in de stad, een beroerd standpunt en tegen de zon in. Bij de laatste foto was ik de heuvel af gelopen en wat meer met de zon opzij, maar toen was het feestje al voorbij.


Een ander moment....tijdens een fietstochtje na een thuiswerkdag.... ook weer een lastige plek (druk fietspad, hoog standpunt). Maar toch mooi om te zien.




Eigenlijk gaat deze serie verder waar de vorige stopte...het aanbieden van waterplanten aan elkaar en het watertrappelen....



Kasteel oud-Poelgeest en het Heempark in Leiden.  De plekjes om stinzenflora te fotograferen. Terwijl ik bezig was met een bosanemoontje, kwam er ineens een buizerd in een nabij gelegen boom zitten. Dus die mocht ook op de foto.




En een week later is het ineens winter. Deze foto's maakte ik in park Cronesteijn. Het mooie wit was snel verdwenen, maar toch nog even de enige sneeuw van winter 2021-2022 meegepakt, al kwam de winter in de lente.

En toen was het april en na de winter, kwam de herfst en .....kwam ook de lente weer terug.

En daar horen lammetjes bij.



In het Paasweekend kon ik in de omgeving lammetjes fotograferen. 




En het winterkoninkje zong uit volle borst. Wat een lawaai komt er uit dit kleine vogeltje



Daslook, in park Cronesteijn staat het er weer volop in april.



Ik vond wat pinksterbloemen en hoopte op een oranjetipje. Helaas ik heb er alleen eentje snel voorbij zien fladderen. Op de pinksterbloemen zat wel een mooi klein geaderd witje.


In april hebben Jeroen en ik altijd vakantie, en daarvan gaan we ook ieder jaar een midweek weg. Dit keer naar Drenthe, nabij het Dwingelderveld. We hebben vooral veel gewandeld, dus fotograferen kwam even op de tweede plaats. In de middag was het bij ons huisje leuk met de dieren.... We hebben ons prima vermaakt.




Dit eekhoorntje was mijn favoriet. Zo schattig



Ik eindig deze blog met een foto van de grutto, gemaakt in de Polders Poelgeest. Helaas ver weg.


 Ik hoopte al meer grutto's te zien, ook in de polders achter Leiderdorp en het gebiedje de Wilck. Maar de vogels lieten zich nog niet goed zien daar.


Voor de komende weken heb ik nog een paar wensen op mijn lijstje....natuurlijk het oranjetipje en ik hoop net als vorig jaar toch weer in de polder de weidevogels te fotograferen....

zondag 27 maart 2022

Banjer: het leven van een vosje is niet altijd gemakkelijk

 Er was eens een vosje in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Dat vosje had 10 jaar geleden de naam Banjer van iemand gekregen en deze naam heeft ze altijd gehouden, tot ik haar in maart van dit jaar voor het laatst zag: oud, moe en broos.



Een moment om terug te blikken op het leven van dit vosje dan in 2012 begon. Ik wandelde al een aantal jaren in de duinen en had in 2010 haar moeder Moertje voor het eerst ontmoet.

Banjer is geboren in het voorjaar van 2012 maar mijn eerste ontmoeting was in de zomer en pas eind 2012 maakte ik voor het eerst een goede foto van haar. En vanaf dat moment ben ik haar blijven blijven volgen. Eerst op de duizendmeterweg waar zij samen met Moertje en moervosjes uit 2010 en 2011 (ook kinderen van Moertje) een goed leven had.

Daarna zat ze in andere gebiedjes, maar steeds liet ze zich weer zien. Hier het verhaal van Banjer.

 
Jonge Banjer op de Duizendmeterweg. Wat was dat een mooie tijd. Een vosje dat net als haar moeder gewend was aan mensen. Ze was nieuwsgierig en kwam regelmatig even kijken wie er nu weer voorbij banjerde.


Februari 2013 Banjer in de sneeuw, op jacht naar een muis. In die periode fotografeerde ik wel, maar was er nog niet zo bewust mee bezig als nu, dus na een paar vossenfoto's wandelde ik weer verder. Jammer, want hier had nog een mooie sneeuw vossen serie in gezeten. En in de tijd was het nog zo rustig, dat je dit momentje met slechts 1 andere fotograaf waar je mee wandelde, kon beleven.



Kampioen gekke bekken trekken....en piepen. Vooral als haar moeder in de buurt kwam.



Een van mijn mooiste foto's van haar. Deze foto hangt thuis nog ingelijst in de gang.



Voor degenen die al lang in de AWD wandelen en op de Duizendmeterweg de vossen fotografeerden , is dit een bekende plek, ook wel de tribune genoemd. De ontmoetingsplek voor de liefhebbers van de AWD en vaak kwam er dan wat roodharig gezelschap.



Mooie dame


Relaxed


Water genoeg in de AWD\



Moeder Banjer, één van haar kinderen heb ik nog in de jaren daarna gezien, tot 2019. 



Verstoppertje spelen met een van haar kinderen. In 2016 veranderde er veel in het leven van Banjer. In maart van dat jaar overleed haar moeder Moertje.  In de zomer was daar een nieuw jong moervosje, en die begon in het najaar de baas te spelen.



Banjer was steeds meer op haar hoede op de Duizendmeterweg. Ze stak ook vaker het bruggetje over richting verboden gebied.....want aan de Duizendmeterweg kant zat het nieuwe moervosje en die was niet lief voor Banjer.


Oh, oh.....daar is dat gemene vosje weer.....


Mooie dame, dit was eind 2016.



Winter 2017, de laatste foto van haar op de Duizendmeterweg. Ze verdween daarna naar het infiltratie gebied ( de bouwplaats) om daar een paar jaar in alle rust haar nieuwe territorium in te nemen en kleintjes te krijgen.


Inmiddels zes jaar en nog steeds prachtig. Ze kwam ook in haar nieuwe gebied regelmatig even kijken. Haar lieve uitstraling en vriendelijke , rustige karakter, maakte dit vosje tot mijn favoriete vos.



En soms, als je denkt dat ze er niet meer is..... staat ze ineens weer voor je.


Wat is ze mooi in haar wintervacht.


Winter 2019, in januari hadden we een paar dagen sneeuw. En dit waren voor Banjer de laatste rustige momenten in haar nieuwe gebied, want het jongere moervosje was vertrokken van de Duizendmeterweg, en kwam precies het gebied van Banjer in.

In de sneeuw.
Banjer werd ruw verjaagd en ze verdween nog meer naar het zuiden. Ik zag haar bijna een jaar niet meer.... 


En ineens was ze daar weer in oktober 2019, weer even in het infiltratie gebied, maar niet voor lang want dat andere vosje was steeds in de buurt en was alles behalve vriendelijk.



Banjer verdween weer, en bleef meer dan een jaar weg. Eind 2020 zag ik haar weer, en weer een stukje zuidelijker. Ze werd zichtbaar ouder. Maar ze was nog steeds het lieve , nieuwsgierige vosje.



En weer een jaar later. (zomer).....het was schrikken, ze zag er slecht uit. Ze liep moeilijk, had traanoogjes en was mager. Gelukkig was de zomer van 2021 een heerlijke koele, natte zomer, anders had ze het misschien niet gered.  Helaas waren er op deze nieuwe plek ook weer een paar moervossen die haar niet dulden en dat haar ook lieten weten. De arme Banjer werd weer in elkaar gemept. Soms hoorde ik haar piepen en wist ik alweer hoe laat het was.



En ze verdween alweer voor lange tijd, om op  Tweede Kerstdag ineens weer tevoorschijn te komen in haar mooie wintervacht en helemaal opgeknapt....leek het.


December 2021

En toen kwam 2022.....in februari en maart ging ze toch wel erg snel achteruit..



Een van de laatste foto's die ik van haar maakte....op 4 maart 2022. De oude dame.


Ze was moe, ging vaak liggen en half maart verdween ze in de struiken om er te gaan liggen. Ik was daar zelf niet bij, maar ik denk dat het toen haar laatste dagen waren. Ze is na die 14e maart niet meer gezien. En ook niet gevonden.....

10 jaar is een hele leeftijd voor een vos. Ze heeft zeker een paar mooie jaren gehad. Maar een groot deel van haar leven is ze opgejaagd door andere vossen. Ja een vossenleven is niet gemakkelijk, dat heeft Banjer mij wel laten zien afgelopen jaren. Maar Banjer.....wat heb ik van je genoten, je aanwezigheid, de begroeting. De uren dat je gewoon een paar meter bij mij vandaan ging liggen slapen. En nu mag je blijven slapen...... dag lieve Banjer.