Natuurfotografie is ook.......niet opgeven en volhouden.

 De eerste blog van dit jaar met als thema: Het fotograferen van je doelsoort gaat niet altijd vanzelf. Voor de maand januari had ik een aantal doelen, waarvan één doelsoort een zeehondje op het strand was. Als ik terug kijk naar vorig jaar januari, zou dat geen probleem moeten zijn en ook in november en december had ik geluk dat ik op de juiste dagen ter plekke was. Maar hoe anders het ook kan, bleek wel deze januari.

Schelpje op een heel mistig strand.

Ik ga even terug naar december 2024, toen ik op een ochtend naar het Katwijkse strand ging en daar 1  zeehond op het strand lag. Dit dier was heel relaxed en gaf mij alle tijd om een paar uur lang te genieten en foto's te maken. Soms sloten een paar andere fotografen aan, en na een paar foto's gingen ze weer. Ik bleef lang hangen, want dit soort momenten werken voor mij heel rustgevend. Alsof het zeehondje het relaxte zen gevoel over bracht.

Het licht was perfect, sluierwolken en een heel waterig zonnetje. Dit was een dag tussen een reeks van bewolkte, mistige of druilerige dagen.

Dan is dit toch een cadeautje. Zeker omdat ik voor een groot deel van de ochtend alleen was met dit zeehondje. 

Deze twee foto's hebben een kadertje omdat ik ze had geselecteerd voor de mooiste van 2024. (uiteindelijk niet in het overzicht gekomen). Ik had meer foto's, maar voor dit blog laat ik het hierbij.

Het werd 2025 en na de 1 januari storm ging ik op 2 januari vol goede moed richting de uitwatering van Katwijk. En de weken daarna kwamen er nog meer bezoekjes. Helaas, niet ieder jaar is hetzelfde en ook wat de weersomstandigheden betreft was er geen peil op te trekken wanneer de zeehondjes kwamen uitrusten.

En zo trof ik afgelopen maand  de uitwatering aan...... een leeg strand. Allerlei verschillende omstandigheden: hagelbuien, strakblauwe lucht, dikke mist. (ik heb een aantal dagen niet eens mijn camera of telefoon gepakt om te fotograferen en ben gewoon op het strand gaan lopen, uitwaaien).

In het totaal ben ik 9 keer in Katwijk geweest en heb geen enkele keer een zeehondje op het strandje gezien.

Een dag dat er regelmatig een hagelbui over kwam. Er stond ook een stevige wind (als buienradar zegt windkracht 2 , tel er maar gerust wat bij op, deze dag was echt minimaal windkracht 4). De vogels waren nauwelijks te zien. Deze scholekster stond een eindje weg.

Een andere dag zwom er een zeehondje in de uitwatering, maar hij wilde niet even op de kant komen. Maar goed, ik heb deze dag wel een zeehondje gezien. Wel heel jammer dat een dag eerder er twee de hele dag op het strandje lagen, net een dag dat ik ergens anders was.

Toen ik even een broodje ging eten, kwam deze kraai gezellig naast mij staan.

Zomaar een ochtend op het strand, met weer wat winterse buien. En weer geen zeehond.

Maar ik had ook nog een plan B. Een andere soort die op mijn januari wensenlijstje stond, was de drieteenstrandloper.

Op een koude (gevoelstemperatuur -3 graden), zeer mistige dag, zag ik eindelijk een drieteenstrandloper op fotografeerbare afstand. Deze was bepaald niet bang want hij kwam tot een paar meter van mij. Gelukkig maar, want het was zo mistig dat zelfs van korte afstand het fotograferen een uitdaging was (contrast en belichting).

Wat zijn het toch leuke vogeltjes. Het strand was vrijwel leeg, heerlijk die rust. Tja....de foto's lijken wel sepia, maar het waren toch echt kleurenfoto's.

De vogels stonden bij elkaar op een zandbank. Ze wilden niet allemaal kijken naar de fotograaf. En de fotograaf had hele koude vingers.... Dus een goed moment om even op te warmen in de dichtstbijzijnde strandtent "De Watering".

Hoe anders was het een paar dagen later. Ik ging, geheel tegen mijn gewoonte in, op zondagochtend naar Katwijk. Wederom een leeg strandje bij de uitwatering.... nou ja leeg, er waren mensen, honden, kinderen...maar geen zeehonden, en dat was waar ik voor kwam.

Ondanks de enorme drukte, ben ik toch een stukje over het strand gaan lopen. Het was de eerste zonnige dag sinds 3 weken, dus dan is zo'n wandeling heerlijk. Ik zag in de branding een paar drieteenstrandlopers en verderop wat meeuwen.

Dan is het hopen dat ik de kans kan pakken om ze te fotograferen voordat een speelse hond, een gillend kind of een onoplettende wandelaar ze verjagen.

En waar ik eerder te weinig licht had, was het nu met de felle zon wederom een uitdaging. Haha, het lijkt wel of het nooit goed is. Dit was het dus ook weer net niet. Super leuke momentjes, maar de foto van de maand zit er niet bij.

Just the two of us....

Een klein vogeltje en hele hoge golven.

Meestal zie je alleen de foto's, en dan lijkt het allemaal zo makkelijk. Ach die zeehondjes, die liggen toch wel vaak daar op het strand. Niet dus, het kan zomaar zo zijn dat je als fotograaf meerdere keren voor niets gaat. Nu klinkt voor niets weer wat negatief, want het was nooit voor niets. Ook als er geen zeehond ligt, is het fijn om even op het strand te zijn. En gelukkig is het strand voor mij niet al te ver reizen, zodat ik ook in februari mijn geluk weer ga beproeven, want het zou toch een keer moeten lukken.

Ten slotte nog het volgende: Zorg dat je ook een plan B hebt. En probeer ondanks de teleurstelling van het ene, toch te genieten van het andere wat er wel is. En niet te snel opgeven, want de aanhouder heeft uiteindelijk toch succes. Het vraagt gewoon wat doorzettingsvermogen en geduld.

December blues

 Waar ik een hekel heb aan augustus vanwege de droogte, hitte en het harde licht, kan ik december ook het liefst overslaan, maar dan vanwege de donkere, druilerige dagen. Ik mis de uren aan daglicht. Soms zijn er zelfs dagen zonder daglicht, en zit ik hier binnen met de lampen aan een blogje te typen.

Het is bijna tijd voor het 2024 jaaroverzicht maar ik wil nog een aantal foto's delen die ik tussen eind november en afgelopen week heb gemaakt.

Donkere decemberdagen......niet aan mij besteed.

Nog even terug naar eind november. Ik had op 22 november een wandelafspraak met een vriendin op de Veluwe. En wat een geluk, het had gesneeuwd. Helaas dooide het wit wel voor onze neus weg, maar we hebben allebei even in de sneeuw staan springen als blije kinderen. Wat hou ik van dat winterse weer.

Waar herfst en winter samenkomen.

Ik had die dag mijn grote Lumix niet bij me, alleen mijn compacte kiekjes zakcameraatje. En die komt nogal tekort, maar ach....leuke kiekjes zijn ook een mooie herinnering aan deze dag.

Wat heb ik genoten van die paar uurtjes sneeuw. Die middag verdween de sneeuw en bleef het onafgebroken miezeren en soms ook harder regenen.

Een paar dagen later hadden we de eerste herfststorm gehad en de dag erna lagen er twee zeehondjes op het strand van Katwijk.

Een vermoeide jonge gewone zeehond. 

En nog even gezellig samen.

Haha, die fotografen blijven maar klikken.

De zeehonden, dat was een van mijn wenssoorten voor deze periode. De andere wenssoort kwam ik een paar dagen later tegen in de duinen.

Wilde zwanen, ik kijk ieder jaar al uit naar hun komst vanuit het noordoosten. Met hun wat treurige getrompetter luiden ze het winterseizoen in. 

Ik had geluk dat ze in een kanaal zaten waar je een laag standpunt kan innemen en zo de vogels op ooghoogte kon fotograferen, in plaats van bovenaf.

De dieren waren heel relaxed en totaal niet schuw. De enkele medefotografen waren net als ik rustig en voorzichtig met benaderen, want het laatste wat wij willen is verstoring.

Een paar dagen later kon ik ze nogmaals op vrijwel dezelfde plek fotograferen.

En zo heb ik al een hele mooie serie van mijn favoriete wintergast, terwijl de winter nog niet is begonnen.

De vossen hebben hun mooie winterjas en worden weer wat lastiger te spotten. Dit was een toevallige ontmoeting tijdens een wandeling.

Broer en zus

Mooi vosje, terwijl het licht alweer uit is.

In deze wintermaanden ben ik altijd blij een vos te zien, vorig jaar heb ik er tussen half oktober en half januari geen gezien.

De grote zaagbekken waren begin november al te zien. Hier het mannetje en in de achtergrond nog mevrouw zaagbek.

Waar de vossen zich niet meer zo goed laten zien, worden de kleine vogeltjes steeds meer zichtbaar. Zeker als alle blaadjes van de bomen zijn, maar ook op koudere dagen en ze op zoek zijn naar voedsel. Dit winterkoninkje zat precies 1 seconden stil, net genoeg.

De krooneenden heb ik ook al gezien en ik weet dat er ook weer brilduikers in de duinen zitten. Die ga ik deze winter zeker nog tegen komen. Voor deze blog laat ik het hier even bij.

Tenslotte nog een foto die wel weergeeft wat de winters bij ons tegenwoordig zijn, donker, nat en wat onstuimig.  Maar het jaar is nog niet om, dus wellicht toch nog een paar winterse speldenprikjes.

Terwijl de wind buiten nu wat minder wordt, ga ik dit blogje afsluiten. Nog 1 blog zal er nog volgen dit jaar, het bekende jaaroverzicht. En net zoals elk overzicht is het moeilijk kiezen en moet ik nog flink gaan selecteren om tot 12 foto's te komen. Ach misschien smokkel ik er gewoon een paar bij.

Zeehondje op het strand

 Waar het mij de laatste tijd ontbrak aan blog inspiratie, heb ik nu een heleboel foto's en een verhaal. Dus tijd voor een blogje over ............een zeehondje.

Tussen oktober en december is er een kans om een gewone zeehond aan te treffen op de stranden langs onze westkust. De laatste jaren gaat het goed met de zeehonden, en zelfs de grotere grijze zeehond wordt nu regelmatig op de stranden gezien.

Ieder jaar probeer ik op een van de stranden de zeehonden de spotten. Ik zie dan dat ze er in de dagen ervoor hebben gelegen en dan waag ik de gok. Vorig jaar helaas zonder succes, maar toen had ik het geluk dat er honderden drieteenstrandlopers waren, waar ik ook heel blij van wordt.

Ik had mij voorgenomen om in deze vakantie in ieder geval voor de gewone zeehond te gaan. Daar ik alle tijd heb en de reistijd meevalt, kon ik meerdere keren mijn geluk beproeven.

En na twee zeehondloze ochtenden was het op dinsdag 10 oktober wel raak. En nog mooier, er was niemand anders. De zeehond lang wel heel laag, dichtbij het water dus ik was wel even bang dat hij ervandoor zou gaan.

hey yo, jij daar....ik lig hier lekker hoor.

Let's go banana's

hihi, ik vond hem wel grappig

psst.....er komt nog een fotograaf aan.

Ik zat al een uurtje helemaal alleen met het zeehondje. Voldoende afstand, met 400mm kun je aardig inzoomen. En zo deed het zeehondje lekker zijn ochtendgymnastiek, wat rek en strek oefeningen.

Er kwam nog een fotograaf die naast mij kwam staan (ik zat trouwens op het natte zand om een laag standpunt te krijgen)....maakte een stuk of 10 foto's en ging weer.

De zon kwam inmiddels boven de duinen uit en ging schuil achter was sluierwolken. Helemaal goed, dan blijft het licht mooi zacht. De zeehond deed nog even zijn yoga oefening "de banaan".

Inmiddels begon het water wat te stijgen, de zeehond ging wat hogerop zitten. Ik had gedacht dat de zeehond zou gaan zwemmen, maar nee....hij bleef nog even gezellig op het droge.

Ik probeerde even vanuit een andere hoek, maar die vond ik niet mooi.

Weer terug op het oude plekje...

Er waren wat mensen met mobieltjes die lekker op afstand bleven en hun foto's maakten. En wat een geluk...Geen honden!!

De enige hond was deze mooie zee-hond.

Een van de vorige keren was ik op dezelfde plek en liepen er veel honden los....ook op de plek waar de zeehondjes komen rusten. Dus dat was een kansloze missie. Daarom was ik ook zo blij deze ochtend. De honden die er waren , waren netjes aangelijnd en werden door de baasjes toegesproken dat ze bij hun moesten blijven. Zo kan het ook.

Het zonnetje heeft het strand al aardig opgewarmd en de zeehond vind het ook wel lekker.

Hij kwam ineens nog een stukje mijn kant op hobbelen.

Genieten met een grote G

En dan leek deze zeehond ook te doen.

De mooiste foto van deze ochtend. Ik kon wel een vreugde dansje maken, want ik zat al  2 uur bijna de hele tijd alleen met deze zeehond.

ik ben een beetje moe

doeeeiiiii, je hebt nu al zoveel foto's van mij, je kan nu wel naar huis.

ik ga slapen hoor.....

En zo verliet ik het strand met een grote glimlach.

Moraal van het verhaal....de aanhouder wint. Natuurfotografie is heel leuk, maar het gaat echt niet vanzelf. Dus vooral niet opgeven en blijven proberen...dan komt er een dag dat er een cadeautje op je ligt te wachten.