Posts tonen met het label zwarbuikwaterspreeuw. Alle posts tonen
Posts tonen met het label zwarbuikwaterspreeuw. Alle posts tonen

zondag 28 januari 2018

Amsterdamse Waterleidingduinen: Januari 2018

De maand is alweer bijna voorbij, dus even terugblikken op mijn fotomomenten. Dat waren er niet zoveel deze maand, want net als december was het te vaak nat, grijs en guur en dan elke keer die wind.......geen weer om er op uit te gaan. In mijn laatste AWD blog stonden al een paar foto's van begin januari. In deze blog laat ik wat foto's zien van afgelopen vrijdag.



De wilde zwaan, een prachtige wintergast. Hun roep klinkt als een droevige trompet, maar toch hou ik van dat geluid. Zodra het winter wordt, kijk ik naar de wilde zwanen uit en zodra ik ze voor het eerst weer hoor ben ik helemaal blij......yes..ze zijn er weer.



 Het was mistig, maar de mist zou optrekken en dan zou de zon komen.





Langzaam trok de mist op, in het bos waren hier en daar wat restanten van de laatste storm zichtbaar, of was het toch een eerder omgewaaide boom..




De zwartbuikwaterspreeuw is er nog steeds. Het is mij nog niet gelukt om hem echt mooi te fotograferen. Hier moest ik vanachter een hek de foto maken, dus kon helaas niet dichterbij komen. Maar wie weet, blijft ie in februari nog hangen, nieuwe kansen.....


Roodborstje op een paaltje, net iets te ver weg voor het mooie, maar voor de blog kon ie er wel mee door.



Vanuit de vogelkijkhut, wintertalingen. De mannetjes waren zich nogal aan het uitsloven en zo te zien heeft mevrouw wintertaling het voor het kiezen, maar liefst 4 mannen trokken haar aandacht.



Nauwelijks wind betekent spiegelingen in het water..ik vind dat altijd zo mooi. Het zonnetje brak door dus zonde om in de hut te blijven zitten......




Een wilde zwaan in de verte, die wilde ik wel van dichterbij bekijken.





Op weg naar de zwaan ontmoette ik deze mooie hertenman, die daar rustig stond te grazen.




En daar is de wilde zwaan, zich uitgebreid poetsend. Daar kan ik zo een hele tijd naar blijven kijken. Zulke prachtige dieren. De knobbelzwaan vind ik ook erg mooi en sierlijk, maar deze zwanen hebben in mijn ogen een meer vriendelijke uitstraling.







Na het poets ritueel zwom de zwaan verder. In de verte klonk het geluid van  andere wilde zwanen, die waarschijnlijk in het infiltratie gebied zaten. Deze zwaan reageerde direct door terug te roepen. Het was wel vreemd om deze eenling aan te treffen, wilde zwanen zijn toch vaak samen of met hun gezin (met de jongen van het jaar ervoor).



Verderop werd er weer gepoetst



en even de veren uitschudden.




En op weg naar de uitgang kwamen we deze jonge vos nog tegen, maar de lichtomstandigheden waren niet optimaal voor een heel mooie foto.





En dit was ook het beeld van deze dag....heel veel omgezaagde bomen. Heb je als boom een rode stip, dan ben je de klos. Ook met een groene stip ga je om, maar dan mag je blijven liggen. De rode stip bomen worden omgezaagd en verwijderd.  Er is hier veel om te doen geweest, tot de rechtbank aan toe .  Maar de bomen gaan gekapt worden, 1400 in totaal...









Eerder deze maand kon ik ook eindelijk weer een ree fotograferen. Ook toen waren de lichtomstandigheden niet zo best, dus geen geweldige foto, maar het zijn natuurlijk wel die mooie ontmoetingen in de natuur die je moet koesteren.


En dan is het gewoon genieten om dit mooie dier te zien.



We hebben nog 1 wintermaand voor de boeg, februari. Ik hoop in mijn volgende AWD blog toch nog met echt winterse plaatjes te komen, zou het er nog in zitten: kou, vorst, rijp en misschien toch nog een keertje sneeuw? En als dat zo is nog het geluk hebben dat ik die dag niet hoef te werken....en kan genieten van het winterwonderland. Wie weet...

vrijdag 12 januari 2018

Amsterdamse Waterleidingduinen: December 2017-Januari 2018

De mooie, enigszins zonnige dagen waren in december zeer schaars en ook januari had tot nu toe maar 2 mooie zonnige dagen. Gelukkig kon ik deze twee dagen, en nog 1 mooie dag in december er lekker op uit naar mijn favoriete gebied: de Amsterdamse Waterleidingduinen.


De zwartbuikwaterspreeuw had de Waterleidingduinen weer gevonden. Op 12 december fotografeerde ik hem al in de sneeuw, nu zat ie op dezelfde plek als waar ik hem in 2010 uitgebreid kon fotograferen.  De waterspreeuw zal in deze blog een hoofdrol krijgen. Deze foto is van 28 december 2017.



Het groot Zwarteveld, onderweg naar het infiltratie gebied in de hoop daar de wilde zwanen aan te treffen.




En daar vloog ineens een wilde zwaan over.......




En gelukkig, in het infiltratiegebied vonden we een groepje, twee volwassen zwanen en 8 jongen van vorig jaar. Helaas zwommen ze de andere kant op...




En verdwenen even later uit beeld. Maar eindelijk, ik had mijn eerste wilde zwanen van deze winter op de foto, voorgaande jaren had ik ze al in november, dus ik was laat dit jaar.




Tijd voor een lunch pauze, boven bij het huisje van Wester, je kan daar even lekker uitrusten op de bankjes en genieten van het uitzicht over de duinen.


Op 7 en 8 januari werd er eindelijk wat kouder en zonniger weer voorspelt, dus ik nam de maandag vrij zodat ik twee dagen kon genieten van al het moois in de duinen. Natuurlijk mocht een bezoekje aan de waterspreeuw niet ontbreken, hij zat weer op hetzelfde plekje als eind december.



In het betonnen kanaaltje, niet de mooiste plek en door het gebrek aan licht ook niet de makkelijkste plek. Het was een zonnige ochtend, maar daar in het kanaaltje was het donker dus worstelen met ISO waarden en sluitertijden.



Het vogeltje zit haast nooit stil.



En pikt het ene na het andere beestje uit het water.

Op het moment dat het toch iets te druk werd, vloog de vogel weg naar een andere plek, die wat licht betreft beter was. Echter.....deze plek is omsloten door een hek, dus we moesten van een grotere afstand fotograferen.


De vogel heeft wel alle rust, wordt niet opgejaagd en kan hier ook naar hartenlust in het stromende water duiken om zijn maaltje bij elkaar te vangen.



zo'n watervalletje is toch wel wat meer fotogeniek als de betonnen bak.




En zwartbuikje heeft het weer prima naar zijn zin.


Omdat het een mooie dag was en er nog meer te zien is in de AWD liepen we verder en kwamen alweer de volgende wintergasten tegen...



Meneer grote zaagbek



En mevrouw grote zaagbek.



Overvliegende wilde zwanen, dit is waarschijnlijk weer dezelfde familie als ik eerder al fotografeerde. Helaas waren ze niet aanwezig in het infiltratiegebied.





Een dag later, maandag 8 januari, een koude start, met zowaar een bevroren plasje met leuke ijs structuren.



een damhertje aan de bosrand.

Helaas was zwartbuikje deze dag niet thuis. Wat mij direct opviel was de hoge waterstand in het betonnen kanaaltje, een stuk hoger dan een dag eerder.



En alweer een mooie wintergast, meneer brilduiker.




 En natuurlijk is daar weer een vosje......



en nog een ander vosje, met een mooie blauwe lucht. Wat was het lang geleden dat we zo'n mooie strakblauwe lucht hadden, na al die dagen van grijs en somber weer was dit heel erg welkom. Jammer dat het maar twee dagen duurde.



En zo vergeet je de tijd, genietend van het vosje in het laatste licht.



De zon staat al laag, dus de 3 kilometer naar de uitgang Zandvoortselaan liepen we in redelijk hoog tempo om nog net voor zonsondergang bij de uitgang te zijn.

Wat waren het heerlijke dagen in de duinen, alle dagen in goed gezelschap en ook onderweg kwam ik veel bekenden tegen, dus het was ook nog eens heel gezellig. Wat wil je nog meer: genieten van de natuur, lekker wandelen, mooie foto's maken en leuke mensen ontmoeten. Een goed begin van het nieuwe jaar.

vrijdag 15 december 2017

Amsterdamse Waterleidingduinen: December....Sneeuw!


En toen ging het sneeuwen, op 10 en 11 december viel er heel wat van het witte spul naar beneden, maar pas op dinsdag 12 december had ik gelegenheid om naar de Waterleidingduinen te gaan. 
Want als er sneeuw ligt dan gaat het weer kriebelen....Een vos in de sneeuw.
Begin dit jaar met de sneeuw was het niet naar tevredenheid gelukt. 
Op deze mooie dinsdag hoopte ik op meer succes....



Halverwege de middag, toen de helft van de sneeuw al was weggesmolten, was daar dan een vosje dat als een gewillig model wilde poseren. Het mooie licht van de ochtend was verdwenen, sterker nog, er kwam zelfs nog een hagelbui naar beneden.



Maar eerst terug naar de ochtend, want die begon prachtig




Net na zonsopkomst, het bekende boompje bij ingang Panneland.





Mooie wolkenlucht, zo jammer dat de sneeuw al uit de bomen was gevallen.....want als alles wit is, dan is het nog mooier. Maar dit was ook genieten, vaak liep ik als eerste door de sneeuw en het was een flink pak waardoor ik vaak tot mijn enkels wegzakte. Het wandelen in de sneeuw was gewoon een dagje sporten.....




En daar was het eerste geluksmomentje, de zwartbuikwaterspreeuw. Ik wist waar hij ongeveer zat, maar de vogel had zich al een paar keer verplaatst de laatste dagen, dus dan is het toch afwachten of ie er is......ja hoor, daar zat hij aan de waterkant.

en net op dat moment liet het zonnetje zich zien, en kon ik het vogeltje van een klein afstandje fotograferen bij mooi licht.



Even poetsen



beetje babbelen




Ik durfde niet dichterbij , bang om het diertje te verjagen, maar vanaf zo'n 5 meter was het goed te doen om de waterspreeuw te fotograferen, terwijl hij zijn visjes en andere waterbeestjes ving.




De hertjes lieten zich niet zo goed zien deze dag, en de herten die ik tegenkwam, waren erg schuw en gingen er meteen vandoor. Dus voor een damhertje in de sneeuw zal het toch weer winter moeten worden met een nieuwe laag sneeuw.




en daar komt weer een hagelbui aan





Winterwonderland, het was zo mooi.....eigenlijk is het niet over te brengen op een foto....de sneeuw knisperend onder je voeten en verder niets....dat zijn toch wel cadeautjes van de natuur.




En weer een hertje op de loop, terwijl er een hagelbui naderde




Hagelbui boven de duizendmeterweg.....



En juist op dat moment liet een vosje zich zien.....




 En zo viel de hagel op haar koppie



 Sneeuwvos



Wat verderop was er nog een vosje dat rustig stond te kijken naar de fotografen. Dit keer waren er niet zo heel veel fotografen, een stuk of 10 en we bleven allemaal op een afstandje. Anders dan in februari waar er massaal achter 1 vosje werd aangerend, waardoor ik het destijds voor gezien hield.
Nu kon ik de tijd nemen om de foto's te maken en was het vosje heel relaxed.




En dan merk je dat het toch niet meevalt, de vos is er, de sneeuw is er , maar ook de soms storende achtergrond is er omdat er al zoveel sneeuw was gesmolten.  Veel foto's eindigden in de prullenbak omdat er achter of naast de vos een grote donkere vlek was van een struikje waar de sneeuw al uit verdwenen was.....





Een vos helemaal in het wit, dat was wat ik graag wilde. Op dit moment was het mooie licht van eerder die dag verdwenen en viel het niet mee met de belichting, om geen blauwe sneeuw te krijgen heb ik flink over belicht....




Maar ik heb hem (haar), de vos in de sneeuw, zoals ik graag wilde......helemaal in het witte landschap.




En door het overbelichten en het lage standpunt (lang leve het regenpak, gewoon lekker languit in de sneeuw) werd de sneeuw een wazige witte vlakte, dus werd het een beetje een high key achtige foto.





Met wat meer omgeving, ik had liever meer van dit soort foto's gemaakt, maar omdat het landschap rondom niet meer zo winters was, heb ik mij tot een paar foto's beperkt.










Het werd nu snel donker, mede door de dikker wordende bewolking, dus werd het tijd om richting uitgang te lopen en afscheid te nemen van dit mooie vosje.



Dromerig sfeertje.....dit is het oudste bekende vosje en op deze foto doet zij mij erg denken aan de oude rekel, de vos die ik als allereerste vos op de foto had gezet (in 2010).



Veel jagende torenvalkjes deze dag, deze hing bijna recht boven mij.
Ook de klapekster zag ik nog maar de foto was zo slecht dat ie zelfs niet als bewijsplaatje mag.








En zo werd het tegen half vijf alweer donker, na een hele dag wandelen door de sneeuw voelde ik mijn spieren wel. Wat was het een mooie dag en twee wensen vervuld: een vos in de sneeuw, en de waterspreeuw. Missie geslaagd.








Het is pas december en officieel moet de winter nog beginnen, dus wie weet komen er nog meer perioden met een mooi sneeuwdek.  Van mij mag het, en dan hoop ik natuurlijk wel weer de gelegenheid te hebben dan de natuur in te gaan....
We zullen zien, voorlopig geniet ik nog na van dit cadeautje op zomaar een dinsdag in december.