Jaaroverzicht 2025

 De laatste blog van het jaar is traditiegetrouw het jaaroverzicht. Het begon ooit in 2011, in de hoogtijdagen van het bloggen en de bedoeling was toen 1 foto van iedere maand.

Inmiddels geef ik er een eigen draai aan. Ik hou nog steeds van terugblikken en jaaroverzichten, maar 1 foto per maand lukt mij niet. Soms heb ik een maand met meer dan 1 mooiste foto of juist een heel bijzonder natuurmoment. En er zijn ook maanden die wat fotografie wat minder waren.

En in deze eindejaarsblog wil ik ook weer iedereen bedanken die mijn blogjes bekijkt, leest en een berichtje achter laat. Sommigen al vanaf het hele begin van mijn blog carrière.

Dan het jaaroverzicht.....

In deze blog mijn eigen 18 mooiste, meest bijzondere foto's of gewoon een natuurmoment om nooit te vergeten, dat daarom ook niet mag ontbreken in het overzicht. Ingedeeld naar seizoen.

Winter

De maanden januari en februari waren niet bepaald winters, eigenlijk zoals het al jaren is. 

Een mooi moment in Januari was de ontmoeting met een groep wilde zwanen die redelijk dichtbij zat. Een van de zwanen sloeg even de vleugels uit. Genieten.

In januari bezocht ik regelmatig het strand van Katwijk. Ik ging voor de zeehonden die het in die periode echt af lieten weten. Gelukkig waren er wel drieteenstrandlopers. Het was mistig, koud (rond het vriespunt) en het strand was verder leeg. Zo kon ik deze prachtige vogeltjes goed fotograferen, ondanks de koude vingers. Dit was een van de weinige winterse dagen. De warme chocolademelk in een warme strandtent na deze foto sessie was erg welkom.

Al in februari waren daar de krokussen, voor mij is dat het begin van de lente, waarbij ik probeer deze bloemen net even anders dan registrerend te fotograferen.

Maar het werd ineens toch nog winter, begin maart. En op die winterse ochtend, was ik vroeg ik park Cronesteyn om deze kleumende reiger vast te leggen.

Lente

De lente van 2025 was droog en zonnig. Eigenlijk een heerlijk voorjaar waar ik er veel op uit ben geweest. Dus van deze maanden was het even keuzestress voor mijn favoriete foto's...

Als ik de grutto mooi heb kunnen fotograferen, dan mag deze niet ontbreken in mijn overzicht. De Nationale vogel en mijn favoriete weidevogel. Altijd fijn als je in je eentje bent, en zo de vogel heel rustig kan benaderen. 

Dit voorjaar was er een blauwborst op nog geen tien minuten fietsen van Leiden. Ik ben een paar keer op de plek gaan kijken en op een mooie middag hoorde ik hem zingen, eerst nog ver in het riet, maar later ook dichterbij. Hier zat hij even mooi vrij, niet zingend, maar ik was er blij mee.

De Syberische grondeekhoorntjes blijven leuke diertjes om te fotograferen. Ze zijn klein en vliegensvlug, maar soms zitten ze even stil op de uitkijk.

Een jonge vos. Inmiddels een puber die bijna net zo groot is als zijn moeder. Afgelopen jaar was het fotograferen van vossen een uitdaging. Zo heb ik het sinds 2010 nog niet meegemaakt. Het was bijna niet mogelijk om mooie foto's te maken. Dit is een van de weinige foto's van een vos afgelopen jaar waar ik wel tevreden mee ben.

Zomer

De zomer is niet mijn favoriete seizoen. Vaak vind ik het te warm en overdag is het licht keihard. Vroeg opstaan is niet zo aan mij besteed dus ik probeerde op de wat meer bewolkte dagen er toch lekker op uit te gaan.

De keizersmantel, ik fotografeerde deze vlinder eind juni. Dit was mijn laatste bezoek aan de Waterleidingduinen voor mijn verhuizing naar Arnhem.

Eenmaal in Arnhem ben ik meteen op zoek gegaan naar soorten die ik in het Westen niet zo snel tegen kom, zoals de weidebeekjuffer. Ik kon zowel man als vrouw goed fotograferen in de Heemtuin. Meestal wordt het blauwe mannetje gekozen als beste foto. Ik kies voor het vrouwtje dat hier zo mooi op de rand van het blad zat te poseren.

Op de fiets naar een locatie waar heideblauwtjes zitten. Een dag eerder werden er honderd gemeld op die plek. Ik zag enkele mannetjes op afstand en dit vrouwtje op een heidestruik langs het pad. Anders dan in de Waterleidingduinen mag je hier niet van de paden af. Dat was even wennen.

Ook vanuit Arnhem maak ik wel eens een fotografie uitstapje, zo was ik in juli op de Westerheide waar de reeën zich lieten zien in het boekweitveldje daar.

En dan, ergens in augustus zag ik haar fladderen, een grote vlinder met trage vleugelslagen. Mijn hart maakte een sprongetje......Koninginnenpage! En wat een geluk, ze ging even zitten. Lang genoeg voor een paar foto's, om vervolgens weer te verdwijnen. Daarna heb ik deze vlinder niet meer gezien, dus dit was een heus geluksmoment.

En in diezelfde week diende het volgende geluksmoment zich aan. Een zwarte specht. Mijn eerste 2 maanden op de Veluwe leverden wel een paar mooie ontmoetingen op.

Herfst

Net als de lente, vind ik ook het eerste deel van de herfst heel mooi. De herfstkleuren, paddenstoelen en mist in de ochtenden. Dat laatste viel wat tegen (of ik was gewoon weer eens te laat wakker).

Wat heb ik veel vliegenzwammen gezien deze herfst! En zelfs meerdere bij ons in de straat. In de bossen stonden ze vaak wat verdekt opgesteld maar deze stond mooi vrij en was ook precies in een mooi stadium, niet te klein, niet te groot....precies goed. Op het moment van deze foto regende het behoorlijk, dus lastig fotograferen.

Dit bosuiltje had ik in september al gezien, maar ik ging in november speciaal even terug naar de plek om de uil in het herfstbos te fotograferen. De uil bleef lang met gesloten ogen zitten maar een voorbijganger met hond deed hem heel kort de oogjes openen, om daarna weer verder te dutten. Weer een geluksmomentje.

De wolf. Ik wist dat hij in een gebied hier in de buurt was gezien. En zelfs meerdere wolven. Ik wilde toch een keertje gaan kijken en op een maandag in november liep er een wolf  in de uitgebloeide hei. Hij was muizen aan het vangen en liep steeds verder de hei op. Even keek hij om en maakte ik deze foto. Daarna verdween de wolf in het bos.

Waar ik in januari geen geluk had met de zeehonden, was het eind november wel raak. Wel 4 zeehondjes lagen te rusten bij de Katwijkse uitwatering. Ze waren de hele middag nogal lui en niet zo actief. Pas aan het einde van de dag, toen het licht al uit was kwam er wat meer beweging in. Deze jonge zeehond bleef nog even liggen terwijl het opkomende water hem al bereikte. Even later zocht hij het wat hogerop. In december nog een keer op herhaling geweest: Klik HIER voor alle foto's van beide dagen.

Ten slotte wil ik iedereen een heel mooi en gezond 2026 wensen, met veel mooie natuurmomenten, bijzondere ontmoetingen in de natuur.

Natuurfotografie is ook.......niet opgeven en volhouden.

 De eerste blog van dit jaar met als thema: Het fotograferen van je doelsoort gaat niet altijd vanzelf. Voor de maand januari had ik een aantal doelen, waarvan één doelsoort een zeehondje op het strand was. Als ik terug kijk naar vorig jaar januari, zou dat geen probleem moeten zijn en ook in november en december had ik geluk dat ik op de juiste dagen ter plekke was. Maar hoe anders het ook kan, bleek wel deze januari.

Schelpje op een heel mistig strand.

Ik ga even terug naar december 2024, toen ik op een ochtend naar het Katwijkse strand ging en daar 1  zeehond op het strand lag. Dit dier was heel relaxed en gaf mij alle tijd om een paar uur lang te genieten en foto's te maken. Soms sloten een paar andere fotografen aan, en na een paar foto's gingen ze weer. Ik bleef lang hangen, want dit soort momenten werken voor mij heel rustgevend. Alsof het zeehondje het relaxte zen gevoel over bracht.

Het licht was perfect, sluierwolken en een heel waterig zonnetje. Dit was een dag tussen een reeks van bewolkte, mistige of druilerige dagen.

Dan is dit toch een cadeautje. Zeker omdat ik voor een groot deel van de ochtend alleen was met dit zeehondje. 

Deze twee foto's hebben een kadertje omdat ik ze had geselecteerd voor de mooiste van 2024. (uiteindelijk niet in het overzicht gekomen). Ik had meer foto's, maar voor dit blog laat ik het hierbij.

Het werd 2025 en na de 1 januari storm ging ik op 2 januari vol goede moed richting de uitwatering van Katwijk. En de weken daarna kwamen er nog meer bezoekjes. Helaas, niet ieder jaar is hetzelfde en ook wat de weersomstandigheden betreft was er geen peil op te trekken wanneer de zeehondjes kwamen uitrusten.

En zo trof ik afgelopen maand  de uitwatering aan...... een leeg strand. Allerlei verschillende omstandigheden: hagelbuien, strakblauwe lucht, dikke mist. (ik heb een aantal dagen niet eens mijn camera of telefoon gepakt om te fotograferen en ben gewoon op het strand gaan lopen, uitwaaien).

In het totaal ben ik 9 keer in Katwijk geweest en heb geen enkele keer een zeehondje op het strandje gezien.

Een dag dat er regelmatig een hagelbui over kwam. Er stond ook een stevige wind (als buienradar zegt windkracht 2 , tel er maar gerust wat bij op, deze dag was echt minimaal windkracht 4). De vogels waren nauwelijks te zien. Deze scholekster stond een eindje weg.

Een andere dag zwom er een zeehondje in de uitwatering, maar hij wilde niet even op de kant komen. Maar goed, ik heb deze dag wel een zeehondje gezien. Wel heel jammer dat een dag eerder er twee de hele dag op het strandje lagen, net een dag dat ik ergens anders was.

Toen ik even een broodje ging eten, kwam deze kraai gezellig naast mij staan.

Zomaar een ochtend op het strand, met weer wat winterse buien. En weer geen zeehond.

Maar ik had ook nog een plan B. Een andere soort die op mijn januari wensenlijstje stond, was de drieteenstrandloper.

Op een koude (gevoelstemperatuur -3 graden), zeer mistige dag, zag ik eindelijk een drieteenstrandloper op fotografeerbare afstand. Deze was bepaald niet bang want hij kwam tot een paar meter van mij. Gelukkig maar, want het was zo mistig dat zelfs van korte afstand het fotograferen een uitdaging was (contrast en belichting).

Wat zijn het toch leuke vogeltjes. Het strand was vrijwel leeg, heerlijk die rust. Tja....de foto's lijken wel sepia, maar het waren toch echt kleurenfoto's.

De vogels stonden bij elkaar op een zandbank. Ze wilden niet allemaal kijken naar de fotograaf. En de fotograaf had hele koude vingers.... Dus een goed moment om even op te warmen in de dichtstbijzijnde strandtent "De Watering".

Hoe anders was het een paar dagen later. Ik ging, geheel tegen mijn gewoonte in, op zondagochtend naar Katwijk. Wederom een leeg strandje bij de uitwatering.... nou ja leeg, er waren mensen, honden, kinderen...maar geen zeehonden, en dat was waar ik voor kwam.

Ondanks de enorme drukte, ben ik toch een stukje over het strand gaan lopen. Het was de eerste zonnige dag sinds 3 weken, dus dan is zo'n wandeling heerlijk. Ik zag in de branding een paar drieteenstrandlopers en verderop wat meeuwen.

Dan is het hopen dat ik de kans kan pakken om ze te fotograferen voordat een speelse hond, een gillend kind of een onoplettende wandelaar ze verjagen.

En waar ik eerder te weinig licht had, was het nu met de felle zon wederom een uitdaging. Haha, het lijkt wel of het nooit goed is. Dit was het dus ook weer net niet. Super leuke momentjes, maar de foto van de maand zit er niet bij.

Just the two of us....

Een klein vogeltje en hele hoge golven.

Meestal zie je alleen de foto's, en dan lijkt het allemaal zo makkelijk. Ach die zeehondjes, die liggen toch wel vaak daar op het strand. Niet dus, het kan zomaar zo zijn dat je als fotograaf meerdere keren voor niets gaat. Nu klinkt voor niets weer wat negatief, want het was nooit voor niets. Ook als er geen zeehond ligt, is het fijn om even op het strand te zijn. En gelukkig is het strand voor mij niet al te ver reizen, zodat ik ook in februari mijn geluk weer ga beproeven, want het zou toch een keer moeten lukken.

Ten slotte nog het volgende: Zorg dat je ook een plan B hebt. En probeer ondanks de teleurstelling van het ene, toch te genieten van het andere wat er wel is. En niet te snel opgeven, want de aanhouder heeft uiteindelijk toch succes. Het vraagt gewoon wat doorzettingsvermogen en geduld.

December blues

 Waar ik een hekel heb aan augustus vanwege de droogte, hitte en het harde licht, kan ik december ook het liefst overslaan, maar dan vanwege de donkere, druilerige dagen. Ik mis de uren aan daglicht. Soms zijn er zelfs dagen zonder daglicht, en zit ik hier binnen met de lampen aan een blogje te typen.

Het is bijna tijd voor het 2024 jaaroverzicht maar ik wil nog een aantal foto's delen die ik tussen eind november en afgelopen week heb gemaakt.

Donkere decemberdagen......niet aan mij besteed.

Nog even terug naar eind november. Ik had op 22 november een wandelafspraak met een vriendin op de Veluwe. En wat een geluk, het had gesneeuwd. Helaas dooide het wit wel voor onze neus weg, maar we hebben allebei even in de sneeuw staan springen als blije kinderen. Wat hou ik van dat winterse weer.

Waar herfst en winter samenkomen.

Ik had die dag mijn grote Lumix niet bij me, alleen mijn compacte kiekjes zakcameraatje. En die komt nogal tekort, maar ach....leuke kiekjes zijn ook een mooie herinnering aan deze dag.

Wat heb ik genoten van die paar uurtjes sneeuw. Die middag verdween de sneeuw en bleef het onafgebroken miezeren en soms ook harder regenen.

Een paar dagen later hadden we de eerste herfststorm gehad en de dag erna lagen er twee zeehondjes op het strand van Katwijk.

Een vermoeide jonge gewone zeehond. 

En nog even gezellig samen.

Haha, die fotografen blijven maar klikken.

De zeehonden, dat was een van mijn wenssoorten voor deze periode. De andere wenssoort kwam ik een paar dagen later tegen in de duinen.

Wilde zwanen, ik kijk ieder jaar al uit naar hun komst vanuit het noordoosten. Met hun wat treurige getrompetter luiden ze het winterseizoen in. 

Ik had geluk dat ze in een kanaal zaten waar je een laag standpunt kan innemen en zo de vogels op ooghoogte kon fotograferen, in plaats van bovenaf.

De dieren waren heel relaxed en totaal niet schuw. De enkele medefotografen waren net als ik rustig en voorzichtig met benaderen, want het laatste wat wij willen is verstoring.

Een paar dagen later kon ik ze nogmaals op vrijwel dezelfde plek fotograferen.

En zo heb ik al een hele mooie serie van mijn favoriete wintergast, terwijl de winter nog niet is begonnen.

De vossen hebben hun mooie winterjas en worden weer wat lastiger te spotten. Dit was een toevallige ontmoeting tijdens een wandeling.

Broer en zus

Mooi vosje, terwijl het licht alweer uit is.

In deze wintermaanden ben ik altijd blij een vos te zien, vorig jaar heb ik er tussen half oktober en half januari geen gezien.

De grote zaagbekken waren begin november al te zien. Hier het mannetje en in de achtergrond nog mevrouw zaagbek.

Waar de vossen zich niet meer zo goed laten zien, worden de kleine vogeltjes steeds meer zichtbaar. Zeker als alle blaadjes van de bomen zijn, maar ook op koudere dagen en ze op zoek zijn naar voedsel. Dit winterkoninkje zat precies 1 seconden stil, net genoeg.

De krooneenden heb ik ook al gezien en ik weet dat er ook weer brilduikers in de duinen zitten. Die ga ik deze winter zeker nog tegen komen. Voor deze blog laat ik het hier even bij.

Tenslotte nog een foto die wel weergeeft wat de winters bij ons tegenwoordig zijn, donker, nat en wat onstuimig.  Maar het jaar is nog niet om, dus wellicht toch nog een paar winterse speldenprikjes.

Terwijl de wind buiten nu wat minder wordt, ga ik dit blogje afsluiten. Nog 1 blog zal er nog volgen dit jaar, het bekende jaaroverzicht. En net zoals elk overzicht is het moeilijk kiezen en moet ik nog flink gaan selecteren om tot 12 foto's te komen. Ach misschien smokkel ik er gewoon een paar bij.