Een winterse start van 2026: Genieten in het Winterwonderland

 Op het moment dat ik dit blog schrijf is het buiten 7 graden boven nul. De sneeuw is nagenoeg verdwenen en ik zit hier met een heleboel foto's van een heerlijke winterse witte week. Want de eerste sneeuw viel hier al op 1 januari in de avond. Pas op 3 januari kon ik zelf op pad. En dat werd wel een uitdaging want het OV liet het op enkele dagen afweten. Gelukkig is het dichtbij huis, op loopafstand, ook heel mooi.

Van de 11 dagen dat er hier op de Veluwe sneeuw lag, ben ik 8 dagen op pad geweest. Ik begon dichtbij huis: Park Klarenbeek en Sonsbeek en tussendoor maakte ik nog een sneeuwkat (ja het kind in mij wordt wakker als er sneeuw ligt). Daarna ging het OV weer rijden en kon ik naar de Posbank en bezocht ik gebiedjes aan de andere kant van Arnhem (Meinerswijk en Lingezegen).

Natuurlijk is het een enorme klus om de foto's te selecteren die leuk zijn voor een blog. Die een beetje weergeven hoe mooi het hier was..... een onmogelijke taak.

Zaterdag 3 januari: verse sneeuw

Wat was het mooi in het bos. Er stond geen wind, dus alle sneeuw bleef braaf in de bomen zitten. Ik was er vlak na zonsopkomst, dus de sneeuw was nog nauwelijks belopen.

Wat is dat een heerlijk geluid, het knisperen van de sneeuw onder mijn voeten. Ik geniet hiervan.

Even een detail tussendoor.....en wat kleur want tussen de sneeuwbuien door was het landschap een soort zwart-wit beeld.

Een bekend punt in park Klarenbeek.

Een bospaadje met toch een beetje kleur.

Na een paar uur ging ik weer richting huis.... de volgende dag deed ik het even rustig aan. Het was een zonnige zondag dus ik verwachtte ook overal grote drukte. 

Dus ik maakte bij ons achter een sneeuwpop, of sneeuwkat. En die heeft er tot dinsdag 13 januari gestaan, uiteindelijk een zielig hoopje sneeuw.

Maandag 5 januari. De bussen in onze wijk reden niet , te glad voor de trolleybussen om de heuvels op en af te rijden. Dus ik ging lopend richting park Sonsbeek.

Toen ik aan kwam viel mij op dat er veel minder sneeuw lag dan hogerop in de stad, waar wij wonen. Niet veel later begon het heel hard te sneeuwen en moest ik mijn camera steeds weg stoppen. De foto's zijn niet geweldig, dus alleen een collage als herinnering aan deze sneeuwdag.

Dinsdag 6 januari: Naar de Posbank.

Met de bus (en gelukkig kan dat ook), want de treinen reden niet vanwege een IT storing.

Al snel kon ik dit schattige roodborstje fotograferen.

Winterwonderland in de mist.....

Het was zo ontzetten mooi, maar ik kon het niet fotograferen omdat het zo mistig was.

Het leken wel zwart-wit foto's. De boom kon er wel om lachen.

De bloemen van de gaspeldoorn gaven wat kleur op deze dag.

En de langlaufers met hun gekleurde outfits. Er lag een flink pak sneeuw, dat er volop gelanglauft kon worden. Voor mij was het vooral lang lopen (langzaam lopen). Ik heb ook een snowboarder en een skiër gezien. En sleetjes waarmee mensen de heuvel af gingen. Dat leek mij ook wel leuk, met zo'n slee naar beneden.

En pas aan het einde van de middag, een uurtje voordat de zon onderging, verdween de mist razendsnel. En zo konden we ineens weer ver kijken over de heuvels.

Witte heuvels met het laatste zonlicht.

 

Ik hoopte de IJslandse pony's op de heuvels ergens tegen te komen, maar ze zaten dit keer meer in het bos richting het bezoekerscentrum. Op de terugweg, in het laatste licht nog deze beauties kunnen fotograferen. Op dit soort momenten mis ik de Waterleidingduinen wel. Want daar waren altijd wel de hertjes en met een beetje geluk een vos. Maar in het westen lag nauwelijks sneeuw, en de keer dat er een flink pak kwam......reden de bussen en treinen niet.

Woensdag 7 januari: Weer veel sneeuw, dus alleen rond huis wat foto's gemaak (waaronder het bankje in de collage). Een dag later ging ik weer op pad, want ik wilde nog dieren in de sneeuw. Lastig, want op de Veluwe is het niet meer zo makkelijk om wild te zien. 

Dus ik ging naar uiterwaardenpark Meinerswijk, midden in Arnhem aan de rand van de Nederrijn.

De Konikpaarden lopen daar vaak, dus ik had goede hoop ze in een besneeuwd landschap aan te treffen. De dooi had al wat sneeuw doen verdwijnen en de bomen waren niet meer wit zoals eerder in de week, maar ik had dieren in de sneeuw.

Tja, ik blijf een dieren fotograaf, dat vind ik het allerleukste. Ik probeer de landschappen, maar het ligt mij gewoon niet zo. Maar een landschap met een dier erin....dan lukt het ineens veel beter. Dan heb ik een onderwerp.

Nog wat uitgezoomd, een groepje paarden bij de boom, daarachter ligt het water van de Nederrijn.

En daar zag ik deze kleine zilverreiger (mijn allereerste ooit). Verder op grote afstand nog grote zaagbekken , watersnip en kieviten.

Op het einde van mijn rondje kwam ik nog deze Heckrunderen tegen, die stonden op het pad dus ik moest er even omheen met een boogje.

Inmiddels is het vrijdag en hebben we al een week sneeuw. Maar vrijdag ging het dooien.....tot het in de avond weer kouder werd en de weggedooide sneeuw weer begon te bevriezen. Spekglad. En er kwam nog een dun nieuw laagje sneeuw bij.

Zaterdag 10 januari: koud

Omdat het nu een stuk kouder was geworden, ben ik met wat voer (zonnepitjes) het bos bij Klarenbeek ingegaan. Voor de vogels.

Op dezelfde plek als een week eerder zag ik het roodborstje weer. Ik legde wat voer in de sneeuw en hoopte zo nog wat leuke foto's te kunnen maken.

Het vogeltje kon het voer wel waarderen en kwam meerdere keren terug. Helaas had ik niet de beste plek gekozen want ook de mensen die hun hond uitlieten kwamen langs.

Een winterkoninkje kwam ook even kijken. 

Verder was het stil wat de vogels betreft. Ik hoorde spechten en boomklevers, ik zag wel mezen en een boomkruiper, maar zonder mooi foto resultaat.

Zondag 11 januari.... nog kouder

Rond 11 uur kwam ik , goed warm aangekleed, aan bij het park Lingezegen. Daar waren eerder in de week baardmannetjes gefotografeerd. Laat ik die nou nog op mijn wensenlijstje hebben staan.

Het pad was heel glad, de platgelopen sneeuw was in een ijsbaan veranderd.

Maar ik had een doel en al snel hoorde ik het kenmerkende geluid. En toen ik aan het einde van dit pad de bocht om ging zag ik een stuk of 10 fotografen.....ha....daar moest ik zijn.

Er stond niet veel wind, en de vogels zaten regelmatig bovenin, maar met een saaie grijze lucht was het nog best een uitdaging om ze goed erop te krijgen.

Heel even zat de baardmanman dichtbij, vrij tussen het riet. Dit was mijn mooiste foto van die dag, maar ziet er niet heel winters uit. 

Mijn handen en voeten waren inmiddels erg koud geworden, dus ik besloot na een paar uur weer de bus terug te nemen. Het licht werd er niet beter op die middag en ik weet dat ik altijd nog een keer terug kan gaan, want het is wel fijn zo'n gebiedje dichtbij huis te hebben nu.

En zo eindigde een winterse periode zoals wij die heel wat jaren niet meer hebben gehad. Wat mij betreft had het nog wel mogen blijven. Maar wie week, de winter is nog niet voorbij, dus er zou zomaar nog meer sneeuw / kou kunnen komen.