NP De Meinweg

Van 17 tot 20 juni zijn Jeroen en ik een paar dagen weggeweest. We hadden een mooi hotel gevonden aan de rand van Nationaal Park De Meinweg. Zo konden we vanuit ons hotel een paar wandelingen maken. Tja, onze korte uitstapjes en het weer.....in maart hadden we in Limburg sneeuw en een ijzige oostenwind, in mei was het zo'n beetje de koudste en natste meiweek ooit en deze keer.....misschien waren het wel de twee warmste dagen van 2013. Maar ondanks de kleffe hitte, hebben we veel gewandeld en genoten van dit prachtige natuurgebied. We logeerden in Boshotel Hampshire aan de Boslaan nabij Vlodrop. Ten zuiden van het hotel loopt De Rode beek, deze beek is tevens de zuidgrens van het gebied De Meinweg en de grens met Duitsland.

De Meinweg wordt aan drie kanten omsloten door Duitsland en is zo'n 1800 ha groot. Het bestaat uit bossen, heide en beekdalen, kortom een gevarieerd landschap. In het gebied komen naast reeën en vossen ook wilde zwijnen voor en de adder leeft in dit gebied. De adder is gekozen als logo van het Nationaal Park en is  op de borden (zie hiernaast) afgebeeld.

De zuidkant van het gebied bestaat uit bossen, zowel loof- als naaldbos. Nabij het hotel startte een wandelroute, via dit lange bospad kwamen we op de andere wandelroutes die op onze kaart stonden. We combineerden een aantal wandelingen die elkaar overlapten en met behulp van de wandelknooppunten die goed aangegeven waren, konden we nog een alternatieve route uitstippelen.

 
Via bos en cultuurlandschap (asperges) kwamen we op de hei, het was niet een geheel open heidegebied, er waren nog veel bomen. Gelukkig maar, want de temperatuur liep die dinsdag op tot boven de 30 graden en met een felle zon was dat behoorlijk warm. Het is dan altijd verstandig om veel water mee te nemen. De drie liter die wij samen bij ons hadden was na deze wandeling ook nagenoeg op.

Rolvennen, een van de vennetjes in het heidelandschap, en wat ik het mooiste plekje van het gebied vond. Hier zaten veel kikkers te kwaken en libellen vlogen rond. De kikkers lieten zich niet zien en de libellen wilden niet stilzitten, dus wij wandelden verder, ook omdat het te warm was om lang in de felle zon stil te staan.

Tijdens onze lunchpauze kwamen een paar mestkevers voor onze neus een partijtje worstelen.

Niet te geloven, midden op de dag, op misschien wel de warmste dag van het jaar, zagen wij een reebok, hij keek ons aan en ging er vervolgens vandoor, richting het naaldbos. Wij liepen verder richting het Zuiden en uiteindelijk hadden we toch zo,n 20 kilometer gelopen. Ik maakte weinig foto's die dag, het licht was te hard, maar we genoten samen wel van het prachtige afwisselende landschap.

De volgende dag, woensdag 19 juni, was het misschien ietsje minder warm, maar wel veel vochtiger. We besloten een korte wandeling te maken: De Rode beek route van 11.5 kilometer. Vanuit het hotel was het een kilometertje lopen naar het beginpunt van deze mooie route.

Het bruggetje over de Rode beek. Jeroen is al in Duitsland aan de andere kant van het bruggetje, ik sta nog in Nederland. In het bos leek het deze woensdagmorgen wel een subtropisch regenwoud, met hoge temperaturen en een hele hoge luchtvochtigheid was het alsof we in Burgers Bush liepen.

Effelder Waldsee, een prachtig meer, net over de grens met Duitsland. Dit zou ik wel eens willen zien bij zonsopkomst of zonsondergang, ik weet zeker dat het daar mooie plaatjes oplevert.
We komen in de buurt van het riviertje de Roer, hier zagen we overal weidebeekjuffers vliegen. Ze hadden weinig zin om even te gaan zitten....

Nou vooruit dan, deze weidebeekjuffer bleef even zitten. Met dit kleffe warme weer in de natuur betekent ook....insekten. Muggen en steekvliegen bleven om ons heen vliegen en zodra je even stilstond werd je belaagd. Deze foto bezorgde mij dan ook 3 steken van zo'n fijne vlieg of daas. Je moet wat over hebben voor een mooie foto he.

Het zag er nu uit als een rustig riviertje, maar aan de uitgesleten bochten is wel te zien dat er flinke stroming kan staan.

Weer terug in Nederland, een landweggetje langs de asperge velden, richting de bossen.

We naderen het naaldbos, dat even later overgaat in gemengd bos.

Toch nog een wild zwijn gezien.

Een bord van de wandelknooppunten, net zoiets als de fietsknooppunten. Wij hebben vooral dinsdag veel via deze knooppunten gewandeld en hebben onze eigen kaart een beetje losgelaten. Alles is heel duidelijk aangegeven op paaltjes, je kan bijna niet mislopen. En je kan via deze knooppunten de route zo lang maken als je wil. .

Het waren een paar mooie dagen in de natuur, de temparatuur had van mij wel wat lager gemogen, want woensdag was het gewoon te benauwd voor een lange wandeling. De fotografie kwam nu even op de tweede plaats, op wat snapshots na, het ging vooral om het wandelend genieten en de natuur in me opnemen. Een mooi gebied om eens in een anders seizoen (najaar) terug te keren: bloeiende hei of herfstkleuren, volgens mij is dat ook prachtig.

macrofotografie in blauw en groen

Met deze parende icarusblauwtjes kwam een fotowens van mij in vervulling, maar er was meer....

Parende icarusblauwtjes, dat stond op mijn wensenlijstje. En wat is dan leuker om het op een mooie zonnige lentedag, dit ook vlak voor je neus te mogen meemaken. Samen met Loes genoot ik van deze mooie kleine vlindertjes.

Hier zijn ze dan, mannetje boven, vrouwtje (met iets meer bruinige vleugels) onder. Ze bleven zo'n half uur aan elkaar gekoppeld en maakten soms gekke capriolen om zich aan de stengel vast te blijven houden, want ook met weinig wind kunnen die dunne steeltjes flink bewegen. En bij zo'n serie hoef ik weinig tekst toe te voegen, de foto's spreken voor zich.

Vlinderknuffel. De twee vlinders friemelden met hun pootjes aan elkaar en soms leek het wel een innige omhelzing.

Goed vasthouden, ook als het sprietje door de wind in beweging komt. Er werd wat afgedraaid rond het stengeltje, ze leken soms wel een stelletje paaldansers. En Loes en ik draaiden op de grond mee om de vlinders maar van een mooi standpunt vast te leggen.

Weer los, na een half uur was het toch echt voorbij en moesten beide vlinders nog even bijkomen voordat ze ieder op zich weer verder vlogen.

Het mannetje ging er als eerste vandoor.

En ook het vrouwtje spreidde haar vleugels en vloog weg. Wij zeiden "dank je wel", en liepen met een grote glimlach naar onze rugtassen voor een broodje, want lunchtijd was inmiddels verstreken.

Ook de juffertjes hebben ons veel fotografieplezier bezorgd. Hier een kiekeboe foto die ik al heel lang wilde maken.

Tja, en dit is dan toch weer zielig. Het juffertje is gevangen door de zonnedauw.

Terwijl het arme beestje los probeert te komen, maken wij foto's. Deze juffer zat vast met haar achterlijfje, ze probeerde zich aan een andere zonnedauwplant omhoog te trekken. Tevergeefs, dus uiteindelijk neemt ze maar een hapje van het wrede plantje, als je goed kijkt zie je een stukje zonnedauw in het bekje.

Wat zou er op zo'n moment in het koppie van dit beestje omgaan. Dit fotograferen voelt toch een beetje dubbel. Een klein insect in doodsstrijd....maar ja, wij kunnen nu een juffer fotograferen zonder dat ze wegvliegt.

Even iets heel anders, maar ook macro.......de varens die zich uitrollen en steeds groter worden. We probeerden daar nou eens wat creatieve foto's van te maken. Na wat gestuntel in het begin had ik ineens de smaak te pakken en ben heel verrast met het resultaat.

Het werd dus een middagje macrofotografie, erg leuk om te doen, er is ook veel geduld nodig en veel mislukte pogingen. Meestal vind ik gewoon wandelen in de AWD heerlijk en maak dan foto's van alles wat ik tegenkom, maar zo'n enkele keer kan ik ook wel lange tijd met één onderwerp bezig zijn. Loes was vaak iets langer bezig, maar dat was niet erg, ik vermaakte mij wel, in het zonnetje of met het terugkijken van mijn foto's.

Het was weer een heerlijke dag.