uitwaaien in Katwijk, februari 2013

Na een regenachtige vrijdag was ik blij dat zaterdag 2 februari de zon zich even liet zien.

Ondanks de koude noorderwind, windkracht  5 aan de kust, besloot ik naar het Katwijkse strand te gaan. Ik had nog een aantal wensen: wolkenluchten aan de kust, drieteenstrandlopertjes en een zonsondergang bij de katwijkse uitwatering. Op het strand werd ik verwelkomt door een groot aantal meeuwen. Leuk, meeuwen, maar ik hoopte ook op strandlopertjes. Het was laag water, toen ik rond half 4 aankwam, maar ik zag wel dat het weer vloed werd. Bij laag water zie je de meeste vogels langs het strand, struinend tussen de aangespoelde schelpjes.

De stenen bij de uitwatering. Ik maakte alvast een foto en hoopte later die middag op deze plek de zonsondergang vast te leggen. Maar eerst op zoek naar de strandlopertjes.

Hoge golven. De meeuwen trokken zich er weinig van aan en probeerden zoveel mogelijk bij elkaar te scharrelen wanneer het water zich weer terug trok.

Ik zie in de verte heel erg veel meeuwen. Waar veel meeuwen zijn, is voedsel en zijn ook vaak die leuke strandlopertjes, dus ik wandelde erheen. En het leek niet zo  ver weg, maar op het strand verkijk je je toch vaak op de afstand. Nee, ik was nog niet in Noordwijk, maar misschien wel halverwege. En de koude wind had ik pal tegen, brrr.

En jawel, daar issie, het  drieteenstrandlopertje. Ik noem ze ook wel strandrennertjes, want lopen doen ze eigenlijk niet, ze rennnen over het strand en door de branding. Probeer ze dan maar eens op de foto te zetten. Een leuke uitdaging, vooral omdat de zon ook even achter een dikke wolk verdween.

Ze lopen snel over het lage water met het snaveltje naar beneden, als ze een schelpje tegen komen, controleren ze die vliegensvlug op inhoud om vervolgens weer verder te rennen.

Achter de wolken schijnt de zon. Ik hoopte dat de zon nog even terug zou komen, zodat ik die snelle vogeltjes nog met wat beter licht kon fotograferen. Ondertussen begon het goed koud te worden, met deze wind daalde de gevoelstemperatuur onder nul, en dat voelde ik vooral aan mijn vingers.

Een buitje op zee, foto is met wat tegenlicht gemaakt, als je goed kijkt lopen links en rechts van de meeuw de drieteenstandlopertjes, nu is goed te zien hoe klein ze zijn.

Met zijn tweetjes, niet een superfoto (ik ontdekte dat mijn lens wat beslagen raakte van de wind en het zout), maar ik vond ze zo leuk samen.

Zelfs met meer licht blijft het lastig om deze snelle rennertjes te fotograferen.

Soms blijven ze heel even staan.

Pootje over. Ik ging zo op in het fotograferen van deze vogeltjes, waarvan er zo'n tiental rondrenden, dat ik geen oog had voor de honderden meeuwen die allemaal bij elkaar op een zandbank zaten. Volgende keer dus ook even aandacht voor de meeuwen.

De uitwatering bij Katwijk, het is vloed en de zonsondergang lijkt achter de wolken plaats te gaan vinden.

Geen spectaculaire zonsondergang vandaag. De stenen bij de uitwatering waren al bijna door het opkomende water verdwenen, dus hiervoor ga ik nog een keer terug, maar dan moet alles wel mooi samenvallen: laag water op het moment van zonsondergang en goed weer.
Maar toch....de missie van deze zaterdagmiddag was  deels geslaagd. De mooie luchten en de drieteenstrandlopertjes zorgden ervoor dat ik mij prima vermaakte met mijn camera en zulke koude vingers kreeg dat ik bijna de ontspanknop niet meer kon indrukken.

En daarnaast was het een heerlijke middag uitwaaien, dat doet een mens ook goed.

Lentevreugd Winter 2013

Lentevreugd is de naam van een klein natuurgebiedje tussen Katwijk en Wassenaar. Het voormalige bollenveld is omgetoverd tot een natuurgebied met een beek, grasland en duindoornstruiken. Het gebied wordt begraasd door Schotse Hooglanders en Konikspaarden. Dus er is altijd wel wat te zien.

De karakteristieke Lentevreugd foto met de twee bomen.

Een van de konikspaarden die even los was van de kudde. De paarden en koeien liepen allemaal door elkaar, ze hadden net wat te eten gehad van een boswachter/ natuurbeheerder. Hij vertelde dat de dieren in de zomer genoeg voedsel hebben, maar in de winter moeten ze bijvoeren.

Een grote grazer. Groot zijn de Schotse Hooglanders zeker, maar het zijn goedaardige dieren. De boswachter die aan het voeren was vertelde dat deze dieren niemand kwaad doen zolang je ze met rust laat. Als er jongen zijn bewaar je natuurlijk wat meer afstand, maar deze dieren waren aardig benaderbaar. De boswachter kreeg zelfs meneer de stier nog even aan zijn hand snuffelen.

Dit vond ik heel vreemd om in Februari te zien. Een kalfje. De boswachter was alweer weg, anders had ik het aan hem gevraagd of dit kalfje in de winter is geboren. Later zag ik nog zo'n kleintje lopen.

Dit kleintje had dorst en dronk nog even wat bij mama koe.

Nog even het konikspaard vanaf een laag standpunt. Het paard stond mooi op een heuveltje. En het lijkt of ik heel dichtbij stond, maar met een zoomlens kun je ver komen. Ik vind de paarden enger dan de koeien, onvoorspelbaarder.

Het kleine  kalfje was heel erg nieuwsgierig en kwam steeds een stapje meer in mijn richting. Ik liet het kalfje lekker gaan (na een paar foto's natuurlijk) en wandelde naar de uitgang van het gebiedje. Je kan een rondwandeling maken van zo'n 3 kilometer (rode paaltjes). In de winter zijn de paden wel erg drassig, dus goede schoenen of laarzen zijn hier aanbevolen.

Ik was wel wat teleurgesteld dat ik in Lentevreugd geen enkele vogel foto heb gemaakt. Ik hoorde wel wat puttertjes en meesjes, maar verder was er niets op vogelgebied. Ik hoopte op een roofvogel. Die vond ik uiteindelijk op de terugweg bij het Valkenburgse meer. Deze buizerd bleef zelfs zitten toen ik van miijn fiets stapte om de foto te maken, helaas wel met takken en tegenlicht, maar zo dichtbij heb ik nog niet vaak een buizerd gezien en kunnen fotograferen.

Even daarvoor was ik echtbaar kuifeend tegen gekomen. Meneer kuifeend lijkt wel een beetje boos te kijken.

Ja, en toen dacht ik even dat het lente werd op deze 8e februari:

De futen hadden duidelijk al lentekriebels. Deze fuut sloofde zich ontzettend uit voor een andere fuut. En ja hoor, hij of zij hapte toe.

Love is in the air. Het was een kortstondig onderonsje, de futen gingen ieder hun eigen weg.

Dan maar weer even poetsen tot de volgende toenaderingspoging.

Een ochtendje lentevreugd leverde dus toch nog bijzondere en mooie natuurmomenten op. Daarnaast was het heerlijk weer voor een fietstochtje van zon'n 14 kilometer (enkele reis), waarvan vooral het laatste stuk vanaf het Valkenburgse meer langs boerderijen naar Wassenaar (binnendoor) erg mooi was.