Voorjaarsvaria

 En zo vlogen april en mei voorbij. Het bloggen lag een beetje stil, maar ikzelf heb niet stilgezeten. De gebruikelijke lange wandelingen in de duinen, fietstochtjes dichtbij huis, een vakantie op de Veluwe. Ik ga vandaag maar eens door een archief van 2 maanden om de mooiste foto's eruit te vissen voor deze blog.

Eerst april, mijn favoriete maand. Het frisse groen, de eerste vlinders, jonge dieren en aangename temperaturen. Dit keer was april wel erg nat, en was het aantal uitstapjes toch wat minder dan voorgaande jaren.

Een dagpauwoogvlinder op het blad van een brandnetel. Veel vlinders hebben brandnetel als waardplant.

Een andere vroege voorjaarsvlinder is de gehakkelde aurelia. Een prachtige vlinder. Ik was deze dag tevergeefs op zoek naar het oranjetipje maar was helemaal blij met deze twee soorten. Beiden gefotografeerd in park Cronesteyn in Leiden.

Een lammetje op de dijk van de binnenwatering in Katwijk. Er kan voor mij geen voorjaar voorbij gaan zonder dat ik lammetjes heb gezien.

Op 13 april bezocht ik met een groepje bevriende fotografen "De Valk" Roofvogels, daar hadden we een fotoshoot met onder andere uilen. 

Ransuil

Steen uiltje

De frisgroene beukenblaadjes, je moet wel even omhoog kijken om dit te zien.

Eind april hadden Jeroen en ik vakantie. We verbleven heerlijk een midweek op de Veluwe. Het was wel wandelen tussen de buien door.......

Druppels

Telefoonfoto van een naderende bui op het Kootwijkerzand.

Natte eekhoorn.

En zo werd het mei, eigenlijk ook een favoriete maand wat mij betreft. De natuur loopt nog verder uit, de jonge dieren gaan op ontdekking en de hagedissen en libellen laten zich ook weer zien.

In mei veranderd een deel van Cronesteyn in Daslook Paradise.... je moet wel van de geur van uien houden, anders kun je dit stukje beter vermijden.

Daslook

En ineens kwam meneer fazant uit de struiken.

Tijdens mijn bezoekjes aan de Waterleidingduinen nam ik een paar keer de tijd om de zandhagedissen te fotograferen. Vaak zie je ze niet maar op zonnige dagen komen ze naar boven om zich op een boomstak / stronk op te warmen.

Begin mei is het mannetje nog niet helemaal groen gekleurd.

Maar een paar weken later is het knalgroen en vallen de mannetjes ook echt op als ze zitten te zonnen.

Weer een telefoonfoto van een dreigende lucht.....net op tijd bij de uitgang voordat het los ging.

De eerste libel die ik zie is de viervlek.... een zeer talrijke libel in de duinen.

Veel minder talrijk is de gevlekte witsnuitlibel. Ook gezien in de duinen

De glassnijders werken aan nageslacht

Op 16 mei stond er weer een fotografie uitje gepland. Altijd leuk om ijsvogels van dichtbij te fotograferen. De jongen waren net een dag eerder uitgevlogen, maar gelukkig kwamen pa en ma ijsvogel nog regelmatig langs.

Pa ijsvogel (geheel zwarte snavel, vrouwtje heeft een rode onderkant)

En daar was ook mijn eerste icarusblauwtje. Een mooi vlindertje, maar ook heel erg ADHD. Hier zit het mannetje even rustig op zijn waardplant, de rolklaver.

De vosjes komen in een volgende blog weer voorbij, maar deze foto wilde ik toch hier al delen. Wat was dat een mooi moment, ik zat in de schaduw wat te rusten en dit vosje ging 1 boom verder in de schaduw liggen.....een heerlijk zen momentje, bijna een uur lang alleen met dit vosje.

Net als de zandhagedissen zijn ook de meikevers een wenssoort voor mij in deze periode. Het is alleen niet ieder jaar zo dat je ze ziet. Dit jaar zat er een eikenboom helemaal vol. Ze aten de boom aardig kaal. En soms zaten ze even op de boomstronk.

Ik vind ze er zo grappig uitzien met die antennes.

En dan tenslotte......de weidevogels. Mijn favoriete weidevogel heb ik, in tegenstelling tot vorig jaar, dit jaar nog niet mooi voor de lens gekregen. Maar gelukkig waren er op een vroege zondagmorgen nog een tureluur en een paar goed meewerkende scholeksters.

Tureluur

Scholekster

En de koe keek toe

Een blog waarin ik streng mijn foto's moest selecteren want in twee maanden heb ik toch aardig wat bij elkaar verzameld. Een aantal soorten die ik graag fotografeer in deze maanden kon ik vastleggen, maar ook een paar soorten niet zoals oranjetipje en blauwborst. En natuurlijk hoop ik nog een mooie grutto foto te kunnen maken.....  

De motivatie en inspiratie ontbrak de laatste tijd een beetje, maar hopelijk gaat het nu weer terug komen en zullen er wat frequenter blogjes verschijnen.

voorjaars varia bij een frisse noorderwind

 Als ik kijk naar april en mei 2023 is het vooral de wind die een hoofdrol speelt. Nu vind ik die windrichting, noord of noordoost, helemaal niet erg want daardoor is de temperatuur nog steeds aangenaam. Maar doordat het ook vaak hard waait zijn er wat fotografische uitdagingen geweest voor mij.

Want vlinders fotograferen bij windkracht 4 is best lastig. En als de zon ook nog uitbundig schijnt komt er nog een uitdaging bij.

Ik was al blij dat ik een oranjetipje kon fotograferen.  Vorig jaar had ik ze hier in de buurt helemaal niet gezien. Nu had ik op 29 april het geluk dat ik er een paar zag fladderen. En dan is het wachten, tot ze gaan zitten.....in een veld voor raapzaad. Pinksterbloemen waren elders in Park Cronesteijn, maar daar geen vlinder te bekennen.

Het veldje met raapzaad was in trek bij vlinders, het boomblauwtje kwam ook regelmatig even buurten.

En de mooie dagpauwoog.

Voorjaar is ook de tijd van de jonge dieren, zoals dit kleine gansje (Grote Canadese gans). Ik hoop binnenkort ook nog jonge zwaantjes mooi vast te leggen, heb wel wat broedende vogels gezien in de omgeving, dus snel weer even een rondje fietsen.

Ook in de waterleidingduinen dient het voorjaar zich aan. Zodra de temperatuur wat hoger wordt, komen de zandhagedissen tevoorschijn. Hier het mooie groene mannetje.

Tijdens mijn wandelingen in de duinen, kijk ik ook vaak naar beneden, vooral om te zien waar ik loop want er zijn genoeg van de gemene struikeltakken , maar ook omdat er op de zandgrond ook veel leuke beestjes lopen. Dit is de bastaardzandloopkever, nog geen centimeter groot. Met een macrolens veranderd dit kleine beestje in een monstertje.

April en mei is de tijd dat de damherten hun gewei verliezen en direct weer een nieuwe krijgen. Ze zijn in die periode ook in de rui en zien er dus een beetje verfomfaaid uit.  Bij dit hert is het nieuwe gewei alweer aan het doorkomen.

In mei komen de juffers en libellen ook weer uit het water, oftewel....de larve komt uit het water, klimt omhoog in een rietstengel en vervolgens komt de volwassen juffer of libel uit het huidje. Dit juffertje had pech......en was in de zonnedauw gekomen. Ik maakte wat foto's maar ze was zo naar mij aan het zwaaien dat ik haar toch heb bevrijd, ze vloog nog weg. Tja, ik weet het ...zonnedauw moet ook eten, maar als ik er niet ben, zal er vast nog een juffer met pech zijn die niet uit de klauwen van het vleesetende plantje wordt gered.

De viervlek, deze libel is de eerste libel die uitsluipt. Half mei zie je ze in de waterleidingduinen massaal rondvliegen. Deze was net uitgeslopen uit het larve huidje, waar ze zich nog aan vast houdt. Als de vleugels droog genoeg zijn, vliegt ze weg...

En dan is voor haar te hopen dat ze deze rover niet tegenkomt, de boomvalk. Want die heeft viervlek libel op zijn menu, en hij is dol op verse exemplaren. Ik zag er heel veel jagend, ze pakken de libellen in de vlucht. Deze vogel zat even te rusten.

Een andere rover is de blauwe reiger, die geduldig aan de waterkant zit te wachten op een lekker hapje. Deze reiger deed mee aan het wedstrijdje paalzitten ehhhh...paalstaan. Best knap op 1 been op een paaltje staan, ik doe het hem niet na.

In mei bracht ik ook een bezoek aan een plek waar ijsvogels broeden. Deze periode worden de jongen gevoerd met visjes en is de kans het grootst om ze te kunnen fotograferen.

Ijsvogelman

Mevrouw ijsvogel. In deze blog laat ik het bij 2 foto's, de combinatie van harde wind en felle zon zorgde voor lelijke schitteringen in het water. De mooiste foto's op die plek heb ik al jaren geleden gemaakt, toen het inderdaad windstil was.

Daslook, ook een jaarlijks terugkerend onderwerp, en dichtbij huis te vinden. In park Cronesteijn staat het er eind april volop. Helaas lukte het mij niet vaker te gaan in die periode en blijft het bij 1 foto.

Duinviooltjes. Ja ik keek weer eens naar beneden tijdens mijn duin wandeling en zag een mooi groepje paars.

In april laten de vossen zich weer wat vaker zien. Deze moervos zal in een volgende blog nog een keertje langs komen.

Een van mijn doelen in zowel april als mei is....weidevogels fotograferen. De maand mei is nog niet om, dus ik hoop dat ik nog wat kan vastleggen. Tijdens een fietstochtje door de Boterhuispolder in Leiderdorp kwam ik deze wegversperring tegen.

Of ik de weidevogels allemaal ga vinden, zal ik in een latere blog vertellen.

En even geen natuur, maar een stadsgezicht..... Ik zat in de trein vanuit de Waterleidingduinen, en zag de kleuren in de lucht. De zon was nog niet onder dus aangekomen in Leiden, snel mijn fiets gepakt en naar mijn fotoplekje voor de sunset gegaan. Foto heb ik met mijn telefoon gemaakt omdat ik geen zin had mijn fototas helemaal uit te pakken..... Toch best een mooi resultaat.

De komende tijd hoop ik nog wat weidevogels te vinden (en als het niet te hard waait zitten er nog wel een paar polder fietstochtjes in) en verder is het in de Waterleidingduinen voor mij de top periode, zoveel te zien.  Langzaam komen ook de vlinders weer..... De temperatuur mag van mij nog even zo rond de 20 graden blijven, ietsje minder wind, dan komt het wel goed met fietsen en met de vlinders fotograferen. De volgende blog....... ik weet het zelf nog niet... :-)

Van zomer naar herfst in de Amsterdamse waterleidingduinen.

 Na de lange warme, droge zomer, dienden de eerste herfsttekenen zich aan, met regen en wind. De natuur was er blij mee, en ik was vooral blij met de lagere temperaturen. 

En dan is het tijd om terug te blikken op de zomerperiode. Ondanks de warmte ben ik bijna iedere week op pad geweest in de duinen, ik stemde de dagen wel af op het weer, want er was altijd wel een aangenamere dag....

Tot in september vlogen er icarusblauwtjes in de duinen. Soms, op een meer bewolkte dag, kon ik ze goed benaderen en fotograferen.

De jonge vosjes worden snel groot, hoe lang zouden ze nog blijven?

Kleine damhertjes heb ik dit jaar nauwelijks gezien. Soms in de avond trof ik er eentje op het pad.

Mister big ears

Tijgerspinnen waren er volop. Maar ze zaten vaak verscholen in het hoge gras of de pitrus, dus fotograferen van een enigszins vrij zittend exemplaar was nog wel een uitdaging. Deze heeft een juffertje te pakken.

Damhert met bastgewei in de avondzon

Ja, ze waren er wel, maar wat was het zoeken. En in geen jaren heb ik zo weinig boomkikkers gezien. In augustus komen de kleine kikkertjes tevoorschijn en waar ik er vorig jaar op een ochtend nog 10 kon vinden, had ik nu met veel moeite een paar kikkertjes gevonden, waaronder deze die mooi vrij in de varen zat.

De jonge vosjes krijgen steeds meer een eigen gezicht en ik kan ze eindelijk een beetje uit elkaar halen, zoals dit vosje met de enorme oren.

En het enige meisje van de jongen van dit jaar.

Damhert stond wat lager aan het water, omdat het hert in de zon stond heb ik flink onderbelicht, waardoor het water in de achtergrond zwart werd maar het hert niet zo fel in de zon staat.

He broertje van Big Ears,  met de mooie ogen.

Eem wat ouder jong van een andere moervos. De jongen van deze moervos zijn al zo'n beetje vertrokken naar een eigen gebied. Alleen dit vosje laat zich af en toe nog zien.

De eerste tekenen van de herfst, de varens verkleuren en het bont zandoogje is behoorlijk afgevlogen.

Er is hei in de AWD. Helemaal in de zuidelijkste punt. Het was prachtig half augustus, maar niet te fotograferen omdat het hele gebied met heide is afgezet met een groot hek. Dus dat was door het gaas heen fotograferen, en macrowerk zat er niet in.

Het meisje

grote bonte specht. Ook gewone bosvogels vind ik prachtig om te fotograferen. Ik kan hier echt van genieten, en terwijl veel fotografen zich op de roodpootvalk stortten half september, vermaak ik mij prima met een GBS (Grote Bonte Specht).

Een damhertje in het bos geeft mij een beetje een sprookjesachtig gevoel.

En de volgende serie.....zonder woorden. Broer en zus, zo lief samen.

Ik sluit af met mijn favoriete vosje, dat ik sinds begin mei niet meer had gezien. Wat was ik blij toen ik haar eindelijk op 11 september weer eens zag, en ze ziet er prachtig uit. Hopelijk ga ik haar de komende maanden blijven zien, want juist nu worden ze zo mooi in wintervacht. Vorig jaar heb ik in de winter nauwelijks een vos gezien, dus afwachten wat het dit jaar wordt.

En net buiten de AWD, liet het bosuiltje zich ook weer zien.

Het is nu even een overgangsperiode, de vlinders en libellen verdwijnen, de herten bereiden zich voor op de bronst en eten vooral veel en de wintergasten laten nog even op zich wachten.  Dus...als het weer een beetje meewerkt, ga ik komende tijd ook wat anders fotograferen, maar ik zal zeker regelmatig weer in mijn favoriete gebied zijn voor een lange wandeling, want wandelen is altijd fijn.