Reeën tussen het boekweit

 Het is ieder jaar afwachten. Hoe staat het boekweit erbij? Wanneer staat het op een goede hoogte dat je nog wel een ree ziet en niet alleen oortjes. En wat zouden de Schotse Hooglanders dit jaar doen?

Lekker hoor....

De laatste vraag werd al snel beantwoord. Bij aankomst zag ik een nieuw hek. Koe-proof en de reeën konden het veldje met boekweit nog wel bereiken.  Op dinsdag 22 juli bezocht ik in de loop van de middag tot in de avond de locatie. Dit jaar lieten de reeën de aanwezige fotografen niet in de steek en kwamen regelmatig even snoepen van de bloemetjes en het groen.

Hieronder een selectie van de foto's die ik daar kon maken.

Al in de middag kwam er een reegeit even kijken. Ze was heel alert en had ons wel in de gaten. Ze ging wel het veldje op.

Even later gevolgd door een bok. Hij leek interesse te hebben in mevrouw ree, maar liep er toch voorbij en vond het boekweit interessanter.

Stampertje was er ook

3 reeën, maar vaak met de kop omlaag, grazend.

De bok, helemaal achterin het veldje.

De koeien waren er wel maar lagen nu buiten het omheinde veldje wat te herkauwen. Dat dorre gras vonden ze vast niet zo lekker als het sappige boekweit.

Fotograferen door een hek voelt toch wat onnatuurlijk en soms zat het best in de weg. Met het lage standpunt vormden de voorste bloemen een mooie wazige omlijsting. De reegeit denkt er het hare van.

Maar ze is niet bang. Er waren ongeveer 5 fotografen aanwezig en we waren allemaal heel rustig. Het enige wat je hoorde waren de camera klikjes en die waren ook best zacht.

Steeds even opkijken, ohhh jullie zijn er nog..... en daarna weer verder eten.

Een andere reegeit stond midden op het veld en keek even nieuwsgierig op, om daarna weer met haar kop tussen de bloemen te verdwijnen.

Het kleine reekalfje stond echt ver weg, maar wat is dat een schattig diertje. En al even alert als de ouders.

Wat later op de avond stond de kleine wat dichterbij, steeds in gezelschap van 1 of meer kraaien. En op de achtergrond zit nog een konijntje.

Zoef de haas kwam ook nog langs.

Links het hek waar we doorheen moesten fotograferen en op de grond zit een groene specht (bewijsplaatje).

Het veldje...en mooie wolken. Het had de hele ochtend geregend die dag, maar vanaf een uur of 3 was het heerlijk weer.

Dit was weer zo leuk om mee te maken. Het is een flinke reis met het openbaar vervoer, maar zoiets doe ik ook niet elke week. We hadden geluk met de dag (lekker rustig, goed weer, boekweit nog niet heel hoog en ongeveer 5 reeën), dat is ook wel eens anders geweest. Maar ik zeg nu.....volgend jaar weer.

Reeën en koeien op de Westerheide

 Ieder jaar staat er op de Westerheide een klein veldje met boekweit in bloei. De bloeitijd varieert maar meestal tussen eind juni en half juli. Het was voor mij 10 jaar geleden dat ik er voor het laatst was, het kwam er gewoon steeds niet van. Hoe leuk is het dan als je met een groepje bevriende fotografen gezellig een avondje naar de hei kan. Het werden zelfs 2 avonden en tussendoor maakte ik met mijn zus nog een wandeling over de Westerheide waarbij we ook nog een blik wierpen op het akkertje.

Het viel niet mee dit jaar. Het boekweit stond laag.....en bleef laag. En het leek wel of de Schotse Hooglanders alle boekweit opaten, waardoor het gewoon niet omhoog kwam en de reeën dus ook veel voorzichtiger waren en op afstand bleven. Eerdere jaren stond het hoger en liepen de dieren veel verder het veld op.

Het was dus best en uitdaging wat fotografie betreft.

Eind juni, een warme dinsdag middag. De koeien lagen in de schaduw van de bomen, heel dichtbij het boekweit veldje. We hadden wel verwacht dat de reeën nog in het bos zaten, tot het wat koeler zou worden, dus fotografeerden we de koeien.

Blondie

Daar gaat de boekweit

Een ree, ver weg in het veld kwam even kijken. De koeien liepen in het midden van het veld.

En aten erop los. Ik heb in die eerdere jaren nooit gezien dat de Schotse Hooglanders in het veldje kwamen. We spraken ook iemand die zei dat het nog nooit zo laag heeft gestaan als nu.

En nog even de reegeit achterin het veldje. Het werd al laat , die avond in juni. De temperatuur was wel aangenaam maar het licht ging uit, de zon verdween achter de bomen.

Op de terugweg op de hei, zagen we nog een mooie bok. Als straks de heide in bloei staat, is dit natuurlijk ook geweldig, een ree in de paarse hei. Dat zet ik nog even op mijn wensenlijstje.

En even later kwam ook het koppie van een reegeit boven de heide struiken uit. Een mooie afsluiter van de avond, want van de boekweitfoto's hoefde ik het wat de reeën betreft niet te hebben.

Eind juli gingen we voor een herkansing en waren aan het einde van de middag ter plekke.

Heel even kwam een reegeit ietsje dichterbij, op het moment was er ook wat zon.

Maar al snel zaten ze wat verder en werd het voor mij een uitdaging om goede foto's te maken met mijn Panasonic Bridge camera. Voor dit soort omstandigheden, mis ik dan toch wel de kwaliteit van een spiegelreflex (maar ik wil niet met zware lenzen sjouwen).

Lekker hapje boekweit.

Er verscheen ook een bokje en die liet het zich ook smaken.

Bok van grote afstand.

De Schotten kwamen ook weer op het veld, die foto's laat ik voor deze dag even buiten de blog.

In het zonnetje

portretje

boehhh

Met mijn zusje maakte ik op 10 juli een mooie wandeling (oude Roots wandeling) vanaf Station Bussum Zuid, met tussendoor wat koffie / lunch/ snack stops bij Restaurant Heidezicht en La Place. Ook hier lieten de koeien zich zien. Slechts 1 ree heel ver weg op de hei....en een leeg boekweitveldje.

Oh, en die eekhoorn, dat is een grapje, die mag elke wandeling met mijn zus mee en op de foto.

Ik heb heel wat jaren voorbij laten gaan en nu ik weer op de Westerheide ben geweest, zowel voor fotografie als voor een wandeling kan ik alleen maar zeggen...voor herhaling vatbaar.