De vogelaar en de natuurfotograaf op de Brouwersdam

Zondag 10 februari, de afspraak stond. Ik mocht met Henk mee naar de Brouwersdam. Via Twitter was Henk uitgenodigd om met een groepje op zoek te gaan naar bijzondere vogels langs de Brouwerdam. We werden die dag op sleeptouw genomen door Ad van den Berge, die regelmatig  excursies geeft. Ad is een vogelaar en hij had al gezien dat er wat bijzondere wintergasten bij de Brouwerdam moesten zitten.

Een mooie zonsopkomst,

Na de koffie met appeltaart bij Ad vertrokken we met twee auto's richting Brouwersdam. Daar was het behoorlijk glad.

Deze meeuw had moeite om overeind te blijven op het gladde wegdek. Al wapperend met zijn vleugels leek het of hij een dansje uitvoerde, en ik dacht gelijk aan een nieuw TV programma "Meeuwen dansen op het ijs", het zou een heus kijkcijfer kanon kunnen worden.

Twee andere zilvermeeuwen keken de andere kant op. Zij deden niet mee aan die poespas.

Een ekster bekeek het eens van bovenaf, schudde ongelovig zijn kop en vloog weg.

Zoekplaatje: steenloper, scholekser (2) en wulp op de drooggevallen keitjes langs de dam. Dichterbij komen zat er niet in, want het was spekglad, er lag gewoon een laag ijs op de weg en op de keien. Terwijl ik al heel blij werd van deze vogels, was Ad druk bezig met het afturen van de zee met zijn telescoop op zoek naar die wat minder gewone vogels.

Een rotgans, voor mij al een bijzondere soort die ik natuurlijk meteen op de foto zette.

Ad ging voor de echt bijzondere soorten, en die zaten ver weg op zee: Zwarte zee eenden en een ijsduiker. Ik heb ze door de telescoop mogen bewonderen, maar een afstand van ongeveer een kilometer was te ver voor een foto. Dus geen bewijsplaatje.

En ja hoor, de zeehonden waren er ook, en nog lekker dichtbij. Dit zijn trouwens grijze zeehonden of kegelrobben. Deze zijn wat groter dan de gewone zeehond en zijn te herkennen aan hun langere (kegelvormige) snuit. 

Drie bij elkaar. Kegelrobben zijn minder schuw dan de gewone zeehond en ook nieuwsgieriger. Dat laatste was goed te merken, want ze leken echt even te komen kijken naar de fotografen die hun van bovenaf gade sloegen.

Scholeksters waren ook ruim vertegenwoordigd bij de dam. We besloten verder te gaan richting Zeeland, om daar op zoek te gaan naar de roodhalsgans en de ruigpootbuizerd die beiden waargenomen waren in het zelfde gebied.

Het Zeeuwse landschap met een klein laagje sneeuw.

Dit was voor mij weer zo'n geluksmomentje. Ineens verscheen er een sprong reeën in het veld, de afstand was groot maar ik kon een behoorlijke foto maken. In het veld zaten ook grauwe ganzen en brandganzen en daar zagen we ook de ruigpoot buizerd, die ik helaas niet mooi op de foto kreeg. Ook troffen we een torenvalk met prooi aan, maar ook te ver voor een echt mooie foto. Hier werd ik dus helemaal blij van, terwijl de vogelaars in ons gezelschap toch hoopten dat de roodhalsgans zich temidden van deze ganzen bevond. We hebben alle ganzen hier in het veld goed bekeken, er zat geen roodhalsgans tussen.

Een buizerd op een heuveltje. Weer hardstikke leuk voor mij als natuurfotograaf, want een buizerd een beetje leuk fotograferen lukt ook niet altijd.

De brandganzen gaan er vandoor, en ook wij rijden weer terug van het Zeeuwse naar het Zuid-Hollandse eiland.

Grappig om te zien hoe anders vogelaars en fotografen zo'n dag beleven en er op hun eigen manier van genieten. Het was een prachtige dag, waarbij we ieder onze eigen top momenten hadden. Voor mij waren dat de zeehonden, de reeën en de roofvogels (ook al kreeg ik die laatste niet echt goed op de foto).

uitwaaien in Katwijk, februari 2013

Na een regenachtige vrijdag was ik blij dat zaterdag 2 februari de zon zich even liet zien.

Ondanks de koude noorderwind, windkracht  5 aan de kust, besloot ik naar het Katwijkse strand te gaan. Ik had nog een aantal wensen: wolkenluchten aan de kust, drieteenstrandlopertjes en een zonsondergang bij de katwijkse uitwatering. Op het strand werd ik verwelkomt door een groot aantal meeuwen. Leuk, meeuwen, maar ik hoopte ook op strandlopertjes. Het was laag water, toen ik rond half 4 aankwam, maar ik zag wel dat het weer vloed werd. Bij laag water zie je de meeste vogels langs het strand, struinend tussen de aangespoelde schelpjes.

De stenen bij de uitwatering. Ik maakte alvast een foto en hoopte later die middag op deze plek de zonsondergang vast te leggen. Maar eerst op zoek naar de strandlopertjes.

Hoge golven. De meeuwen trokken zich er weinig van aan en probeerden zoveel mogelijk bij elkaar te scharrelen wanneer het water zich weer terug trok.

Ik zie in de verte heel erg veel meeuwen. Waar veel meeuwen zijn, is voedsel en zijn ook vaak die leuke strandlopertjes, dus ik wandelde erheen. En het leek niet zo  ver weg, maar op het strand verkijk je je toch vaak op de afstand. Nee, ik was nog niet in Noordwijk, maar misschien wel halverwege. En de koude wind had ik pal tegen, brrr.

En jawel, daar issie, het  drieteenstrandlopertje. Ik noem ze ook wel strandrennertjes, want lopen doen ze eigenlijk niet, ze rennnen over het strand en door de branding. Probeer ze dan maar eens op de foto te zetten. Een leuke uitdaging, vooral omdat de zon ook even achter een dikke wolk verdween.

Ze lopen snel over het lage water met het snaveltje naar beneden, als ze een schelpje tegen komen, controleren ze die vliegensvlug op inhoud om vervolgens weer verder te rennen.

Achter de wolken schijnt de zon. Ik hoopte dat de zon nog even terug zou komen, zodat ik die snelle vogeltjes nog met wat beter licht kon fotograferen. Ondertussen begon het goed koud te worden, met deze wind daalde de gevoelstemperatuur onder nul, en dat voelde ik vooral aan mijn vingers.

Een buitje op zee, foto is met wat tegenlicht gemaakt, als je goed kijkt lopen links en rechts van de meeuw de drieteenstandlopertjes, nu is goed te zien hoe klein ze zijn.

Met zijn tweetjes, niet een superfoto (ik ontdekte dat mijn lens wat beslagen raakte van de wind en het zout), maar ik vond ze zo leuk samen.

Zelfs met meer licht blijft het lastig om deze snelle rennertjes te fotograferen.

Soms blijven ze heel even staan.

Pootje over. Ik ging zo op in het fotograferen van deze vogeltjes, waarvan er zo'n tiental rondrenden, dat ik geen oog had voor de honderden meeuwen die allemaal bij elkaar op een zandbank zaten. Volgende keer dus ook even aandacht voor de meeuwen.

De uitwatering bij Katwijk, het is vloed en de zonsondergang lijkt achter de wolken plaats te gaan vinden.

Geen spectaculaire zonsondergang vandaag. De stenen bij de uitwatering waren al bijna door het opkomende water verdwenen, dus hiervoor ga ik nog een keer terug, maar dan moet alles wel mooi samenvallen: laag water op het moment van zonsondergang en goed weer.
Maar toch....de missie van deze zaterdagmiddag was  deels geslaagd. De mooie luchten en de drieteenstrandlopertjes zorgden ervoor dat ik mij prima vermaakte met mijn camera en zulke koude vingers kreeg dat ik bijna de ontspanknop niet meer kon indrukken.

En daarnaast was het een heerlijke middag uitwaaien, dat doet een mens ook goed.