Ode aan Moertje

Even een extra blog tussendoor, met foto's die ik tussen 2010 en 2016 maakte van het oude Moervosje. Mijn eerste vos die ik samen met de oude rekel in 2010 op de foto zette. Het vosje dat ik in de jaren daarna ben blijven volgen. Iedere keer weer als ik op de vossen plek was, keek ik naar haar uit.

Lieve oude Moertje, ik zal je missen. Je bent  waarschijnlijk 12 jaar geworden en hebt een mooi vossenleven achter de rug, je was altijd zo tevreden en kwam wandelaars begroeten met je lieve blik, de wat samen geknepen oogjes, je oortje met een hapje eruit.....dat was jij...Moertje

Moertje, ook in 2010 al met de knijpoogjes

Mijn eerste ontmoeting met Moertje, samen met de oude rekel. April 2010 maakte ik mijn allereerste vossenfoto's in de AWD

2011: de lieve blik zoals we die van haar kennen

2012: Genieten van het zonnetje

In de wintervacht, voorjaar 2013 toen de winter heel lang duurde....

2013 Water drinken.....

In de avondzon, najaar 2013

Zomer 2014, in de schaduw....en even lekker uitrekken, helemaal relaxed.

2014, soms heb je een momentje met haar alleen, dan is er verder niemand en geniet je even van het moment.... (september 2014)

En ook Moertje geniet van de rust, zich niet storend aan mijn aanwezigheid gaat ze er languit bij liggen.

.

November 2014 , op de bekende heuvel, ook wel "tribune" genoemd

We troffen moertje vaak rustend aan,   zoals hier in oktober 2014.

De liefste vos uit de AWD...Dit vind ik een van de mooiste foto's die ik van haar maakte, begin 2015.

In de sneeuw, winter 2015, een prachtige volle wintervacht, de enige dag dat er die winter sneeuw lag had ik het geluk dat ik vrij was en deze foto van Moertje in de sneeuw kon maken. Ik had haar in 2010 ook al op de foto in de sneeuw,maar die foto's waren allemaal wat onscherp.....

Altijd een gewillig model, voorjaar 2015 in het lentezonnetje. Ze bleef altijd rustig liggen zodat je in alle tijd kon nemen om foto's van haar te maken. Deze foto heb ik al een jaar als bureaublad achtergrond.

Voorjaar 2015

Zomer 2015

Portretje

De bekende vragende blik

En ineens staat ze daar.....
Ik kwam regelmatig op de bekende vossenplek, en eigenlijk keek ik vooral uit naar Moertje,mijn favoriete vosje. Ik was dan wel eens teleurgesteld als ze er niet was, en dan op het moment dat ik om wilde keren om weer naar de uitgang te lopen stond ze ineens voor mij.

Oktober 2015, je kan zien dat ze oud wordt, ze zoek steeds vaker de rust op.

Oktober 2015

Januari 2016

Oud en moe, deze foto maakte ik op een dag dat het erg druk was in de AWD, het was een van de weinige mooie voorjaarsdagen. Er waren veel fotografen rond moertje en ze was het snel zat. Waar ze eerder nog als dankbaar model ging zitten of liggen, draaide zij zich om en vertrok het verboden gebied in, op zoek naar rust.



De allerlaatste foto maakte ik op  5 maart 2016. Moertje, wat heb ik van jouw aanwezigheid genoten, je was een mooie,lieve vos, een dankbaar fotomodel, jouw foto's staan overal, zelfs in de laatste ROOTS...bij een artikel over vossen, waar de AWD niet eens wordt genoemd,maar jouw markante kopje staat daar en zal nog vele jaren in tijdschriften en op fotografie sites te zien zijn. Deze blog is ter herinnering......een vosje om nooit te vergeten.

AWD: gezonde verslaving

Prachtige momenten in de Amsterdamse Waterleiding duinen, meer foto's van twee geweldige wandelingen kun je hieronder bekijken

Eigenlijk heeft elk seizoen wel iets dat mij naar de Waterleidingduinen lokt. Maar nu in Juli is er wel heel veel: Vlinders en libellen, jonge damhertjes, de jonge vosjes die al wat groter zijn en op ontdekkingstocht gaan. Kortom, ik ben er geweest en ik wil weer....vorige week ben ik zelfs 2 keer in 3 dagen geweest. Heel veel foto's, dus er komen meerdere blogjes met een impressie van deze dagen.

De eerste wandeling maakte ik op donderdag 25 juli. De ochtend was een beetje grijs en zelfs wat regenachtig, maar later brak de zon door en werd het een heerlijke dag. Af en toe kwam ik een nieuwsgierig hertje tegen.  Maar waar zijn nou toch die mooie grote damhertmannen met hun prachtige geweien?

Altijd weer genieten als je een hinde met een kalfje tegenkomt. Als ik dit zie wordt ik gewoon blij. En ik werd nog blijer......

Een steenrode  heidelibel. Deze libellen zijn goed te fogtograferen. Ze zitten vaak op een soort uitkijkpost, een uitstekende tak of stevige stengel van een plant. En als ze opvliegen keren ze vaak weer terug naar het zelfde takje. Als je heel langzaam steeds dichterbij komt, kun je zelfs macrofoto's maken.

Stapelwolken boven het groot Zwarteveld. Het bleef droog....deze dag wel.....

De Sint Jans vlinders zijn massaal op de distelbloemen afgekomen.

Foto genomen tijdens de lunchpauze, ik zat op een mooie plek bij het rechte Schusterkanaal. Visdiefjes vlogen langs en in het riet hoorde ik de rietzanger. Af en toe vloog er een grote keizerlibel voorbij. Heerlijke geniet momentjes, die ik allemaal niet vast kon leggen.

De oude moervos spreekt haar kind even streng toe. Of dit het jong van vorig jaar is of een jong van dit jaar weet ik niet. De jonge vossen (van vorig jaar en dit jaar) lijken sprekend op elkaar.

Op zaterdag 27 juli was ik weer in de AWD, samen met Conny. Zij was nog nooit in de AWD geweest dus ik wilde haar de mooiste plekjes laten zien. Het werd een prachtige dag met: Een onweersbui, heel veel vlinders, damhertjes en meerdere vossen. Dat is natuurlijk helemaal geweldig als iemand voor het eerst mee gaat en dan zoveel moois te zien krijgt.

Het begon al meteen vlakbij het bezoekerscentrum met deze parende oeverlibellen.

Het was ontzettend benauwd, en er was stevig onweer voorspeld. Toch besloten we deze dag door te laten gaan en goed de aankomende bui in de gaten te houden. Ik had ingeschat dat we rond het tijdstip dat de bui het gebied over trok (lang leve buienradar), bij het schuilhuisje aan het eind van het betonnen kanaaltje waren. Goed ingeschat, het werd heel donker, we hoorden gerommel, voelden de eerste spetters en zijn toen wat sneller gaan loipen richting het schuilhuisje waar we gelukkig op tijd waren voordat het begon te stortregenen....en onweren. We bleven een uurtje zitten, bekeken onze foto's van de ochtend en aten een broodje. En toen het weer wat lichter en droger werd, vervolgden we onze wandeling.

De bui trok weg en we zagen weer blauwe lucht. Voor de bui was het ontzettend warm en benauwd.  Na de bui klaarde het  op en werd het steeds zonniger, het kleffe verdween en het werd een heerlijke middag.

De mooie oude moervos. Er gaat veel aandacht naar de jongere vosjes, die zijn natuurlijk hartstikke leuk, maar deze vos is nog steeds mijn favoriet.

Een van de jonge vosjes. Omdat ik heel veel vossenfoto's had gemaakt, komt er nog een apart vossenblogje.

Slangenkruid is in de zomer altijd te vinden in de duinen.

Stijve ogentroost, een plantje dat vaak in de buurt van zonnedauw te zien is. Dit plantje houd ook van de vochtige zandgronden. 

Hoezo bambi ogen.....

Een paar weken geleden moest ik nog echt zoeken naar de kleine parelmoervlinders. Deze zaterdag aan het begin van de avond zag ik er zomaar 3 bij elkaar. We konden ons nog even heerlijk uitleven op de vlinders in de avondzon, hiervan zal ook nog een aparte blog komen. 

Twee heerlijke dagen in de natuur van de AWD. Ik blijf mij elke keer weer verbazen over de veelzijdigheid van dit gebied. Het is elke keer weer genieten. Wanneer kan ik weer?

 In een volgende blog: Vlinders en libellen.



vossen en wintergasten in de AWD

Vorige week vrijdag, onder iets minder zonnige omstandigheden dan twee dagen eerder, kon ik weer een paar mooie winterse plaatjes schieten in de AWD.

u er sneeuw ligt, probeer ik toch even op mijn vrije dagen naar de Amsterdamse waterleiding Duinen te gaan. Vooral voor de wintergasten, die er nu volop aanwezig zijn, maar ook voor vosjes in de sneeuw. Het blijft natuurlijk geweldig om deze dieren in het besneeuwde landschap te fotograferen. Vorige week Woensdag was er maar 1 vosje dat zich heel eventjes liet zien. Vrijdag had ik meer geluk om wat vossen foto's te maken.

De weers- en lichtomstandigheden waren wel stukken minder maar dat mocht de pret niet drukken.

 Op vrijdag 18 Januari wandelde ik met Loes om even na half 9 het gebied in. Het was nog donker, een mooie zonsopkomst was er op deze bewolkte dag niet. Langs het betonnen kanaaltje was een gele kwikstaart ons aan het plagen door steeds weg te vliegen op het moment dat wij een foto wilden maken. We besloten door te lopen via het Zwarteveld kanaal, richting de bekende vosssen plek.

Al is de scherpte niet helemaal goed, een snoet met sneeuw en sneeuw in de staart dat is toch zo mooi om vast te leggen.

Maar ook deze vos hield het voor gezien en verdween, de vele fotografen achterlatend.

Wij vermaakten ons nog even met het leuke roodborstje, die foto's stonden al in de vorige blog, voordat we verder liepen in de richting van de wilde zwanen.

We zagen verschillende groepjes, bij elkaar toch zeker zo'n 20 vogels. Hier een groepje van drie volwassen zwanen, die ik toch het mooiste vind. De jonge wilde zwanen zijn met hun grijze veren en snavel toch een stuk minder opvallend uit. Omdat de wilde zwaan een van mijn favoriete wintergasten is, plaats ik wederom een foto van deze vogels.

De grote zaagbek eend, die had ik eerder al eens in een blog staan, zowel het mannetje als het vrouwtje, bij mooi licht. Deze foto van mevrouw zaagbek op het ijs vond ik wel grappig, naast haar een rustende wintertaling.

De wintertaling werd even later wakker en zwom weg om daarna op te vliegen. Loes heeft deze taling er prachtig vliegend op staan, kijk maar op haar blog.

Het landschap van het zwarteveld kanaal, nog niet helemaal dichtgevroren, maar ik ben benieuwd hoe lang dat nog duurt.

Een kramsvogel tussen het riet. Net als de gele kwikstaart speelde ook deze kramsvogel het spelletje met ons. Op een gegeven moment bleef de vogel toch redelijk rustig zitten.

Een vrouwtjes merel en een koperwiek. Beide vogels horen, net als de kramsvogel, tot de lijster familie. Leuk om de verschillen tussen deze soorten te zien.

Een ijsvogeltje in het riet, te ver, te weinig licht, maar toch even op de foto gezet.

Ook de gele kwikstaart zat te ver weg voor een mooie foto. En hij zat er zo leuk op dat plukje sneeuw.

Een heerlijke dag, Loes en ik hebben zo'n 8 uur in het gebied doorgebracht, vooral lopend, soms liggend in de sneeuw voor een mooie foto en we hebben zelfs zittend op wat houten balken ons brood gegeten. Zo'n dagje in de natuur doet een mens goed, ook als het voor fotograferen niet optimaal is, er was genoeg te zien en te genieten.