Lentekriebels of slechts wat speldenprikjes

Waar de winter een verlengde herfst leek met hier en daar een winters speldenprikje, lijkt die herfst ook in het voorjaar door te gaan met zo nu en dan een lenteachtige dag.  

Maar dan moet je wel net je vrije dag hebben, en zoals wel vaker afgelopen tijd was het op mijn vrije dagen vaak regenachtig of waaide het heel hard. Toch pak ik mijn momenten, dus als het kan, ga ik erop uit met mijn camera. Het voordeel van dichtbij huis fotograferen is dat je ook voor een uurtje even weg kan, tussen de buien en stormdepressies door.

Lammetjes, als ik die in de wei zie huppelen, dan krijg wel het lente gevoel.

Even terug naar februari, waar al vroeg de sneeuwklokjes en krokussen in bloei stonden.

Ook toen was het de dagen uitkiezen, maar als ik dan op 5 minuten fietsen van huis een mooie locatie heb, kan ik dit ook in een verlengde pauze op een thuiswerkdag doen.

sneeuwklokje, met telelens vastgelegd tussen de andere sneeuwklokjes door

En een close up met de macro voorzetlens. 

De krokussen komen steeds vroeger, eind februari zag ik de eerste al.

Close up krokus

En als het zonnetje er dan is, zie je gelijk de bijtjes tevoorschijn komen.  

Deze had zijn "tasjes" aardig vol.

En de lieve rood-witte kater was er ook weer. Hoewel hij hier niet zo lief was wat menig krokus werd geplet.

Lekker onschuldig tussen de krokussen....

Sterhyacint

De bosanemoontjes zijn ieder jaar weer een uitdaging. Ik heb al heel veel mooie foto's van deze bloemetjes maar toch ga ik er ook dit jaar weer een paar keer voor naar Kasteel Oud Poelgeest.

Het waren vaak wat koudere dagen, en dan is het ook wachten op een beetje zon zodat de bloemetjes open gaan.

En dan proberen er wat origineels van te maken..... spelen met scherptediepte dus.

En de bijtjes en lieveheersbeestjes wilden niet meewerken, waarschijnlijk toch te koud.

Deze uitbunidige roodborst had geen last van de kou en zat in het zonnetje heerlijk te zingen.

Het goudhaantje was op zoek naar een snack tussen de takjes..... hij vond zo nu en dan nog een insektje.

Een ander teken van de lente is de futen balts. Het bleef hier bij wat kopschudden tegenover elkaar, er zat geen vervolg in (elkaar planten aanbieden en watertrappelend omhoog uit het water komen).

Kievitsbloemen staan er in april volop in sommige stadsparken of heemtuinen. Vaak lastig te fotograferen omdat ze op rommelige plekken staan, en je mag in een heempark niet van de paden af, en zeker geen takken wegsnoeien. Toch ben ik  best wel  tevreden met deze foto's.

Op de zeldzame windstille dagen, wil ik nog wel eens wat verder weg gaan met de fiets. Zo bezocht ik de Boterhuyspolder, tussen Leiderdorp en Warmond. Een mooi stukje om te fietsen, en het is weidevogel gebied.

Helaas zaten alle weidevogels heel ver weg. Maar de superschattige lammetjes werkten goed mee.

zo lief.....smelt

En als ik dan echt niet ver weg wil, heb ik nog altijd polderpark Cronesteijn. De lepelaars zijn daar weer aan het nestelen en soms zit er eentje wat meer vrij.

ook de ooievaars hebben elkaar weer gevonden, het nest begint aardig hoog te worden. Ben benieuwd of het dit jaar wel gaat lukken om kleintjes groot te brengen, het is al twee achtereenvolgende jaren misgegaan hier.

De maanden april en mei zijn mijn favoriete maanden om erop uit te gaan. Met de camera de natuur in, en ook dichtbij huis is dan genoeg te beleven. De wensenlijst voor komende weken is lang: Weidevogels (maar dan op fotografeerbare afstand), blauwborst, vlinders....vooral het oranjetipje, jonge dieren.... en nog veel meer wat ik maar tegen kom.

Amsterdamse Waterleidingduinen: Voorjaar?

Het voorjaar / lente is nog ver te zoeken. Het lijkt wel of de herfst gewoon doorgaat met waar het in oktober mee begon, regen en wind...... De winter werd op een paar speldenprikjes na al overgeslagen en van aangenaam voorjaarsweer is nog nauwelijks sprake geweest.

Mede door familieomstandigheden, ben ik ik afgelopen maanden veel minder in de AWD geweest als voorgaande jaren. Daar komen nog de OV stakingen bij, en het slechte weer op mijn vrije dagen. Ik heb mij menig werkdag zitten verbijten als ik naar buiten keek en ik zo'n drukke dag had dat zelfs een wandeling tussen door er niet in zat. En dan was het eindelijk een vrije dag....storm, regen...... 

Januari: een van de weinige keren dat het met zonsondergang niet helemaal dicht was getrokken.

Een silhouhert is altijd leuk.

Toch heb ik mij de dagen in de duinen wel vermaakt, vooral veel gewandeld en wat minder gefotografeerd. Hier langs een van de kanaaltjes hebben ze natuurvriendelijke oevers aangelegd, een soort zandstrandjes, waar ook wel eens vogels zitten, als het rustig genoeg is.

Nieuwsgierige knobbelzwaan.

Brilduiker man. Dit jaar waren de wilde zwanen al begin februari vertrokken, althans.....ik heb ze na eind januari niet meer gezien. Van de wintergasten had ik de brilduikers nog niet vastgelegd.

Wat later in februari was er nog een groepje brilduikers, mannetjes en vrouwtjes. Maar ook dit was weer een dag met veel wind, en ik heb daar eerlijk gezegd een enorme hekel aan, zowel om te fotograferen of om te wandelen vind ik het niet fijn.

Als die wind om mijn oren raast, wordt ik zelf ook onrustig, ik hoor de geluiden van de duinen niet meer zo goed en met een beetje pech kan ik mijn camera niet eens stilhouden. Geef mij dan maar een ietswat mistige dag. En dan zo'n koppeltje zwanen.....dat serene sfeertje, dat heb ik nodig om mijn hoofd leeg te maken. En ik kan hier dan ook zo een half uur zitten.

En ik wordt nog steeds blij als ik zo'n mooie damhertman op de heuvel zie. Het worden er steeds minder, dat merk ik echt wel, en ze worden schuwer door het afschot. Maar er zijn mensen die nog steeds vinden dat het er veel te veel zijn.....

Als de wintergasten vertrekken is het een beetje komkommertijd in de duinen, de zomergasten zijn er nog niet, het is nog allemaal wat kaal en dor..... Maar de bosvogeltjes zijn er wel. En die werken soms heel goed mee.

De niet zo schuwe kool en pimpelmees waren gewillige modellen, daar hoef ik niet voor naar een fotohut. Jammer dat er nog geen eekhoorntje zich laat zien (al is hij in het bos wel een paar keer gespot), dan was het helemaal een feestje. 

De vossen laten zich in de wintermaanden niet vaak zien. Ik was blij met deze foto van een rekel in wintervacht. Een gelukje, want het zien van een vos in de AWD is niet meer zo'n zekerheid als een paar jaar geleden.

De grote bonte specht, vrouwtje. Op de foto kun je het niet zien, maar deze vogel had geen rode achterkant op haar kop.  Ze zat redelijk hoog in een kale boom, en het licht was lastig, maar toch een mooi momentje vast kunnen leggen.

Ik zit graag op een mooi plekje mijn broodje te eten en hoop dat altijd dat er nog een leuk diertje voorbij komt. Dit keer zag ik links van mij wat bewegen. Broodje ging weer in de tas en ik ging heel stil zitten.  En daar was ineens dat schattige woelmuisje

Zezat best stil...bijzonder want meestal zijn ze supersnel weer weg.  Heel langzaam richte ik mijn camera, die gelukkig met afdrukken nauwelijks geluid maakt. Ze bleef zitten kijken..... 

Ik maakte een zacht geluidje, toen kon ik deze blik vangen.  Zo leuk.

Ik zat daar in mijn eentje, meer dan een uur met een muisje en een paar vogeltjes...

Maar voor mij is dat de ultieme ontspanning.

Half maart kwam ik een ander vosje tegen...... ze kwam aanlopen, even nieuwsgierig kijken....

hallo daar....

En ze vervolgde haar weg. En ik ook....richting de uitgang.

Het zonnetje van die ochtend was verdwenen, de wind trok aan en de dag eindige weer even grijs als vele andere dagen dit voorjaar.

De eerste maanden van 2023 vielen wat tegen op fotografie gebied (niet alleen in de duinen, ook in de omgeving van Leiden liep het allemaal niet naar wens: OV en het weer waren vaak spelbrekers). April staat voor de deur en met mei zijn dat mijn favoriete maanden, zowel wat fotografie kansen als wat het weer betreft....dus wie weet  ga ik de komende tijd weer wat vaker op pad, en kan ik mijn wensenlijstje afvinken voor de komende maanden.