Het is altijd lastig een blogtitel te verzinnen die ook weergeeft waar de blog over gaat. Meestal is het in januari een beetje komkommertijd wat fotografie betreft, maar dit jaar was het anders. Want deze maand kon ik genieten van sneeuw, veel sneeuw. Van de eerste sneeuw week had ik al een blogje, maar de winter liet zich nog een keertje zien. En daarnaast de zeldzame verschijnselen Noorderlicht en ijshaar. Daarbij kon ik deze maand baardmannetjes fotograferen en kwam er ook nog een pestvogel vlakbij mijn nieuwe woonplaats bivakkeren.
ijshaar. Ik had het slechts 1 keer eerder gezien en dat was in 2016. Dus wat was ik blij toen ik het op de Veluwezoom echt overal zag. In deze blog veel aandacht voor dit mooie natuurfenomeen.
Nog een foto van de Posbank, onder een dikke laag sneeuw, op 6 januari. Ik kan hier zo van genieten.
Na de sneeuw kwam de dooi en was het even lente achtig. Op sommige plekken lagen nog wat sneeuwresten. Deze collage is een impressie van een Instawalks_Arnhem wandeling (via Instagram). Een prachtige wandeling in de omgeving van kasteel Doorwerth.
De baardmannetjes die ik eerder in januari al kon fotograferen bleven mij aantrekken. Zo ging ik nogmaals naar een mooi gebiedje ten zuiden van Arnhem, op zoek naar deze leuke vogeltjes.
Waar de vorige keer het mannetje duidelijk in beeld kwam, liet deze middag het vrouwtje zich goed zien.
En in tegenstelling tot een week eerder, scheen nu het zonnetje.
Meneer baardman was er ook en zat de zaden van de lisdodde (sigaar) uit te pluizen.
Ik was nog maar net bijgekomen van de baardmannen foto sessie, toen ik rond kwart over tien in de avond berichten zag over noorderlicht. Het zou met het blote oog te zien zijn. Dus ik heb op het balkon wat foto's gemaakt. Het groen zag ik inderdaad met het blote oog, het roze niet.
En het kon niet op in die week. Want de dagen daarna waren de temperaturen steeds rond het vriespunt, ook overdag. En de luchtvochtigheid was hoog. Dat zijn mooie ijshaar onstandigheden.
Ik begin met een collage van de wandeling, die ik begon op station Rheden en via het bezoekerscentrum, de paarse route tot Paviljoen de Posbank en de rode route tot Carolinahoeve, liep ik naar station Dieren. Dit is echt een van de allermooiste wandelingen die ik ken. Wel flink wat hoogteverschillen. In de collage is al wat ijshaar te zien, het lag gewoon op het dode hout langs het wandelpad. Met name de heuvelachtige Koningslaan (beukenlaan) zag wit van de plukjes ijshaar. Vanuit de verte lijkt het soms of iemand papieren zakdoekjes heeft gestrooid.
Ik had mij deze dag voorgenomen vooral voor het fotograferen van ijshaar te gaan.
Elk plukje was weer anders, dus steeds stopte ik om te fotograferen. Maar goed dat ik in mijn eentje was, want ik zat soms een half uur bij 1 stukje.
Voorbijgangers vroegen mij wat het was, want ze vonden het er voor sneeuw zo raar uitzien. Er zijn weinig mensen die het kennen, merkte ik.
Even een close up. Het wordt ook wel de baard van Koning Winter genoemd. Ik zie er altijd engelenhaar in.
En wat is het dan precies?
IJshaar ontstaat doordat een schimmel , het rozeblauwig waskorstje, dat in dood hout voorkomt, vocht naar buiten perst. De ijsdraden ontstaan alleen bij een temperatuur rond het vriespunt en bij hoge luchtvochtigheid. De naar buiten geperste druppels bevriezen direct en zou bouwt het bevroren kunstwerkje zich op. Als de zon schijnt, dan is het snel weg.
Voor januari had ik de wens nog om wilde zwanen te zien. Ik had al gemerkt dat ik die in mijn nieuwe woonomgeving niet zou vinden. Dus ik ben weer een dagje naar de Waterleidingduinen geweest. En dat levert altijd wel wat moois op. In ieder geval een lange wandeling en......
Wilde zwanen. Deze twee waren de enige die ik die dag zag. Heel wat kilometers gelopen door het gebied en langs heel veel water gelopen. Gelukkig waren deze twee er.
En dan is er een nonnetje (mannetje), ver weg, superschuw..... Dus een foto van grote afstand en dan nog wat gecropt. Maar heel leuk dat ik deze mooie wintergast ook kon fotograferen.
Tja, de vossen.
Het is niet meer vanzelfsprekend dat ik een vos zie in de duinen. Die tijd is echt voorbij. Des te meer was ik heel blij met dit moment. Echt geluk hebben. Een vosje kwam vanuit de struiken langs het wandelpad. Bleef even staan kijken en liep vervolgens vastberaden over het wandelpad de andere kant op. De tijd dat ik de vosjes in de Waterleidingduinen herkende is ook voorbij, dit was een voor mij onbekend vosje.
En toen kwam januari nog met een slot cadeautje....een pestvogel die zich een dorp verder ophield.
Kuif rechtop. Wat mot je....lijkt hij te denken.
Het werden allemaal wel een beetje takkenfoto's.
De lichtomstandigheden waren lastig. Tegenlicht (maar geen zon), heel donker weer, waardoor de vogel tegen de lucht al snel een silhouet werd. Dat wil ik natuurlijk niet, zo'n mooi gekleurde vogel wil je ook in al zijn pracht laten zien. Dus flink overbelichten...dan maar een witte lucht. Geen top foto's maar ook de pestvogel had ik al jaren niet meer gezien. Mijn laatste foto's waren uit 2018.
Ik ben de week erna nog terug gegaan, maar kon geen betere foto's maken dan deze. Dus toch blij met deze serie.
En aan het einde van de maand was daar weer even een laagje sneeuw.
Dit keer liep ik naar de nabijgelegen parkjes Angerenstein en Insula Dei. Het zou namelijk al diezelfde dag weer gaan dooien, dus wilde ik er op tijd bij zijn. Van deze ochtend heb ik de foto's in een collage samengevat.
Nog niet eerder in mijn fotografie en blog carrière maakte ik zoveel foto's in de maand januari. Het is dan ook niet gek dat na de sneeuwblog nog een tweede blog over deze maand gaat. Wat heb ik veel moois gezien en vast kunnen leggen. Het zijn maar kleine dingen, zoals het ijshaar, maar ik kan daar heel blij van worden en mij verwonderen over hoe mooi zoiets is. De pestvogel was echt een leuke verrassing en de baardmannetjes.....die hoop ik in het voorjaar weer te zien.
